Home

 

deutsche Version hier

 

 

 

«...μην προκαλείτε τον ελληνικό λαό»

(Όταν πέφτουν οι μάσκες…μέρος δεύτερο)

Μετά τη Μη-βεβήλωση του Μνημείου για τους, από τους ναζήδες, δολοφονημένους εβραίους της Θεσσαλονίκης, είχαμε τη Μη-διαμαρτυρία ενάντια στην Ισραηλιτική Κοινότητα.

Στην καταγγελία της ισραηλιτικής κοινότητας για τη βεβήλωση, απάντησε το ΚΚΕ και το ΠΑΜΕ με ανάλογες με την πράξη τους ανακοινώσεις[1]: Δεν ήταν βεβήλωση διαλαλούσαν σκίζοντας τα ιμάτια τουs! Όχι μόνο ονόμασαν «προκλητική» την καταγγελία και μάλιστα ότι «Προκαλούν καίρια τα δημοκρατικά αισθήματα του λαού» (.. και ως γνωστό, όταν προκαλούνται τα αισθήματα του ελληνικού λαού...), αλλά και αντέτειναν την κατηγορία ότι αυτοί οι ίδιοι είναι εκείνοι που εξευτελίζουν το μνημείο(!): «Αυτοί που το εξευτελίζουν είναι όσοι σιωπούν ή και υποστηρίζουν τη θηριωδία του Ισραήλ και των ιμπεριαλιστών ενάντια στους λαούς της Μέσης Ανατολής...».

Για να το ξεκαθαρίσουμε μια για πάντα. Το τι λεει το ΠΑΜΕ και όλα τα ΠΑΜΕ, το τι λενε οι κεντρικές ή οι αποκεντρωτικές επιτροπές, το τι λενε οι φίλαθλοι τους η οι «αντίπαλοι» τους,  για το αν ήταν η όχι βεβήλωση, δεν μας ενδιαφέρει ούτε στο ελάχιστο,  γιατί δεν παίζει κανέναν ρόλο, απολύτως κανέναν! Το μόνο που μας ενδιαφέρει και το μόνο που είναι για μας μέτρο και σταθμό για την στάση μας και την συμπεριφορά μας είναι οι ευαισθησίες και τα συναισθήματα  των επιζώντων του Ολοκαυτώματος και των απόγονων τους, σαν το μοναδικό κριτήριο για να κρίνουμε τέτοιες πράξεις. Όλα τα άλλα είναι φτηνό, αριστερό εμπόρευμα σε περίοδο εκπτώσεων.

Όσο κι αν το ΚΚΕ προσπαθεί να πείσει ότι απλώς ασκεί το αντι-πολεμικό καθήκον του σε σχέση με τις αντι-σιωνιστικές του κορώνες, και μόνο το ότι ζητά από έλληνες πολίτες εβραϊκής καταγωγής να κάνουν «δήλωση μετάνοιας» για τον πόλεμο στον Λίβανο, δείχνει το στυγνό του αντισημιτικό πρόσωπο. Το πρόβλημα είναι διττό. Από τη μια, το αντι-πολεμικό καθήκον καταγγελίας του σιωνισμού κάνει το ΚΚΕ να "ξεχνά" πόσο λύσσαξε σε περιόδους εθνικιστικής έξαρσης στην Ελλάδα (βλέπε Μακεδονικό και Ίμια) για να μην πληγωθεί η υπερηφάνεια των ελλήνων πατριωτών επειδή πχ οι "Τούρκοι" τόλμησαν να κλέψουν μία γίδα από μια βραχονησίδα. Από την άλλη, ο διαχωρισμός των πολιτών του ελλαδικού χώρου σε "έναν ελληνικό λαό που αγανακτεί" και σε "εβραίους που σιωπούν" (εναντίον των οποίων στρέφεται η αγανάκτηση), δεν μπορεί παρά να είναι μια κατάφωρη λογική ακραίας εθνικιστικής έμπνευσης". Η, δε, σύγκριση των γεγονότων του Λιβάνου με το Ολοκαύτωμα, δηλαδή μιας στρατιωτικής σύρραξης σε σχέση με τη συστηματική και γραφειοκρατικά ορθολογική εξόντωση 6,000,000 ανθρώπων στα κρεματόρια και αλλού, δε σημαίνει ότι το ΚΚΕ δεν πρόφτασε να διαβάσει την ανθρώπινη ιστορία με ανοιχτά τα μάτια αλλά κυρίως το ότι εύγλωττα και οι ίδιοι δηλώνουν διαθεσιμότητα για νέα ανθεβραϊκά πογκρόμ.

Η βεβήλωση, έτσι, θεωρήθηκε από το σύνολο της αριστεράς, από το σύνολο της ελληνικής κοινωνίας σαν μια δίκαια αγανάκτηση (στην καλύτερη περίπτωση δεν έδωσαν καμία σημασία) ενάντια «στα εγκλήματα του Ισραήλ  κλπ.». Ως γνωστόν, από την άλλη, οι ισραηλιτικές κοινότητες αποτελούν το ανώτατο όργανο εξουσίας του ... Ισραήλ και οι έλληνες εβραίοι αποτελούν …υπηκόους άλλης χώρας. Έτσι και μόνο έτσι εξηγείται ο τίτλος της εφημερίδας «Καθημερινή»[2] στο δημοσίευμα της για την καταγγελία της κοινότητας: ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΦΙΣΣΕΣ ΤΟΥ ΠΑΜΕ  «Aντίδραση Ισραηλινών» (!) Έτσι και μόνο έτσι μπορεί να καταλάβει κανείς την ενστικτώδη έκφραση για τον «αιώνιο Εβραίο», που έβαλε σαν κύριο τίτλο της η εφημερίδα «ΠΡΙΝ» του ΝΑΡ (παλιά διάσπαση του... κκε) στις 6.8.2006: «Οι Εβραίοι δολοφόνοι πρέπει να πληρώσουν». Όπως φαίνεται, αυτό το διάστημα μέσα στη ελληνική αριστερά προσπαθούν να ξεπεράσουν οι μεν τους δε σε αντισημιτικά συνθήματα εξόντωσης[3] ενάντια σε αυτούς, που από πολύ παλιά έχουν στιγματιστεί σαν «η ρίζα του κακού».

Και οι άλλοι, όλοι αυτοί με τις μελέτες τους, με τις ιστορικές τους αναλύσεις, με τις αρθογραφίες τους, με τα βαρύγδουπα σχόλια τους για εβραϊσμό, αντισημιτισμό και άλλα; καμία συμπαράσταση, καχύποπτη σιωπή (Τα ελάχιστα άτομα που κράτησαν την ανθρωπιά τους σε ένα τέτοιο εχθρικό περιβάλλον και αξίζουν όλη μας την εκτίμηση, θα μείνουν φωτεινές εξαιρέσεις σε μια κοινωνία ποτισμένη από το αντισημιτικό δηλητήριο).

Έτσι οι θύτες, με τα χειροκροτήματα τού περιβάλλοντος τους, προχώρησαν μια βδομάδα μετά, μαχητικά φυσικά (αυτό είναι πια μόνιμο) στο επόμενο στάδιο  της επαναστατικής τους διαδικασίας: Στις 8.8.2006, κατηύθυναν τη διαδήλωση τους ενάντια στον πόλεμο στο Λίβανο, στη Στοά Χιρς, στα γραφεία της ισραηλιτικής κοινότητας Θεσσαλονίκης, κόλλησαν τις αφίσες τους στο χώρο της εισόδου και διαδήλωσαν ενάντια στην κοινότητα «που ακόμη δε βρήκε να πει μια λέξη για την κτηνωδία της ισραηλινής κυβέρνησης»[4] κλπ.).

Αν η πρώτη πράξη ήταν βεβήλωση, η δεύτερη ήταν ανατριχιαστική. Ναι, μας πιάνει ανατριχίλα, και μόνο να υπάρχει η πιθανότητα, ... άνθρωποι από την κοινότητα, κλεισμένοι στα γραφεία τους.... κατεβασμένα τα ρολά στα παράθυρα... από κάτω οι μάζες να ουρλιάζουν ... ακόμη και όταν κλείνουν τα αυτιά τους να  διαπερνούν το μυαλό τους οι κραυγές των αγανακτισμένων πολιτών τού πεζοδρομίου... να περιμένουν να φύγει ο όχλος για να μπορέσουν να πανε ανενόχλητοι στα σπίτια τους ... να εύχονται να μην οξυνθεί η κατάσταση ...και αυτές οι καταραμένες αναμνήσεις που 60 χρόνια μετά δεν λενε με τίποτε να σβήσουν...

                                                                                                                      13.08.2006

Terminal 119 - για την κοινωνική και ατομική αυτονομία

Café Morgenland


[3] Μετά το Άουσβιτς, ο αντισημιτισμός είναι ταυτόσημος με εξόντωση, δεν επιτρέπει άλλες ερμηνείες

4 Ακολούθησε μαχητική διαδήλωση στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. Το δρόμο άνοιγαν οι Παλαιστίνιοι και οι νεολαίοι με τις φωτογραφίες των θυμάτων της ισραηλινής θηριωδίας στα χέρια και τα αστέρια (σαν αυτά με τα οποία «σημάδευαν» οι ναζί τους Εβραίους) στο πέτο καταγγέλλοντας πως αυτοί που κάποτε υπήρξαν θύματα σήμερα είναι θύτες. Πρώτος σταθμός της πορείας το Γαλλικό Προξενείο, όπου αντιπροσωπεία των διοργανωτών της κινητοποίησης κόλλησε στην είσοδο φωτογραφίες που αποτυπώνουν το έγκλημα που διαπράττεται με θύματα άμαχους, παιδιά. Το ίδιο έπραξαν και στην είσοδο του κτιρίου που στεγάζεται το Αμερικανικό Προξενείο, και λίγο αργότερα στη Στοά Χιρς όπου βρίσκεται η έδρα της Ισραηλιτικής Κοινότητας Θεσσαλονίκης, που ακόμη δε βρήκε να πει μια λέξη για την κτηνωδία της ισραηλινής κυβέρνησης. (ριζοσπάστης, 9. Αυγούστου)

http://www.rizospastis.gr/page.do?publDate=9/8/2006&id=6806&pageNo=6&direction=1