Home

 

deutsche Version hier

 

 

 

 

Αμάρυνθος From Below

Στις αρχές Νοέμβρη στην Αμάρυνθο της Εύβοιας καταγγέλθηκε ακόμη ένας βιασμός, αυτή τη φορά εις βάρος μιας ανήλικης μετανάστριας. Η 16χρονη μαθήτρια από τη Βουλγαρία κατήγγειλε το βιασμό της και τη βιντεοσκόπησή του από τέσσερις Έλληνες συμμαθητές της μέσα στο χώρο του σχολείου. Η συναίνεση της τοπικής κοινότητας στο σεξιστικό και ρατσιστικό αυτό έγκλημα υπήρξε καθολική. Όλοι οι δάσκαλοι του σχολείου, οι συγγενείς, οι συμμαθητές και, φυσικά, η αστυνομία στάθηκαν ενάντια στην «εκδοχή» της μαθήτριας, οδηγώντας την να εγκαταλείψει οριστικά το χωριό αυτή και η μητέρα της μετά την απόπειρα λιντσαρίσματος που δέχτηκε έξω από τα δικαστήρια.


Στις 19 Νοέμβρη οργανώθηκε στο χωριό της Αμαρύνθου μια διαδήλωση 100 ατόμων του αντι-εξουσιαστικού χώρου κυρίως από τη Θεσσαλονίκη για να δηλωθεί πως κάποιες δεν ξέχασαν αυτό το γεγονός, πως κάποιες ήταν ακόμη οργισμένες για την εκκωφαντική σιωπή ή τις απίστευτες σχετικοποιήσεις των γεγονότων στις οποίες κατέφευγε η ελληνική κοινωνία και ένα μεγάλο κομμάτι της ελληνικής Αριστεράς.
Οι διαδηλωτές της 19ης Νοέμβρη όχι μόνο δέχτηκαν τη χλεύη και τις βρισιές των κατοίκων αλλά εγκλωβίστηκαν μετά το τέλος της πορείας μέσα στο χωριό, αφού προηγουμένως οι κάτοικοι είχαν διώξει τα λεωφορεία τους. Οι κάτοικοι επεδίωξαν τον εγκλωβισμό των διαδηλωτών ώστε να διεξάγουν το πογκρόμ τους πιο εύκολα, καθώς και η αστυνομία απουσίασε αισθητά από το χώρο για πάνω από 3,5 ώρες. Αποτέλεσμα ήταν να χτυπηθούν πάνω από 60 διαδηλωτές, από τους οποίους οι 10 οδηγήθηκαν σε νοσοκομεία με κατάγματα και ράμματα στο κεφάλια, αφού οι «αυθόρμητα οργανωμένοι» κάτοικοι της Αμαρύνθου τους επιτέθηκαν με τσάπες, σούβλες, τούβλα, μάρμαρα και άλλα αντικείμενα τα οποία εκσφενδόνιζαν από απόσταση δύο μέτρων. Η επίθεση – στην οποία συμμετείχε και ο ένας από τους βιαστές – ήταν δολοφονική και μόνο από τύχη δεν υπήρξαν νεκροί. Οι κάτοικοι κατά τη διάρκεια της επίθεσης – που διήρκησε 1,5 ώρα και για 3,5 χιλιόμετρα πάνω στην εθνική οδό ενώ δίπλα περνούσαν κανονικά αυτοκίνητα – φώναζαν «τι ήρθατε να κάνετε στο χωριό μας;», «δε θα φύγετε από δω ζωντανοί» και πως «καλά κάναμε και βιάσαμε την π…». Η αστυνομία και τα
media άφησαν για άλλη μια φορά να φανεί μια διαστρεβλωμένη πραγματικότητα – πως οι διαδηλωτές ήταν αυτοί που προκάλεσαν με τη συμπεριφορά τους και πως σώθηκαν χάρη στην παρέμβαση της αστυνομίας, αθωώνοντας έτσι για άλλη μια φορά την πολλαπλά εγκληματική συμπεριφορά των ντόπιων κατοίκων.
Δύο χρόνια πριν, ο δήμαρχος του χωριού είχε βγάλει απόφαση πως όλοι οι λαθρομετανάστες του χωριού πρέπει να εγκαταλείψουν το χωριό μια και καλή. Η Ελλάδα καθημερινά αποδεικνύει στις μητροπόλεις της αλλά και στα δήθεν εξωτικά της χωριά και νησιά πως αποτελεί μία από τις βαθιά ρατσιστικές και πατριαρχικές κοινωνίες του δυτικού κόσμου.

Terminal 119
για την κοινωνική και ατομική αυτονομία
www.terminal119.gr

 

 

Ανοιχτή επιστολή προς όλες και όλους που πήραν μέρος στη διαδήλωση στην Αμάρυνθο

 

... Αναλαμπή στο σκοτάδι

(Στην μνήμη της Phoolan Devi[1], 5 χρόνια μετά)

 

Φίλες και φίλοι,

μάθαμε μέσω του ίντερνετ, για τη διαδήλωση που πραγματοποιήσατε ενάντια σε έναν από τους πολυάριθμους βόθρους του ελλαδικού χώρου, την Αμάρυνθο της Ευβοίας. Επειδή παρακολουθήσαμε εντατικά τόσο το γεγονός του βιασμού  όσο και τη στάση της ελληνικής κοινωνίας και ιδιαίτερα της αριστεράς όλων σχεδόν των αποχρώσεων, θεωρούμε αυτονόητο να σας εκφράσουμε την απέραντη χαρά μας για αυτή σας την ενέργεια, χαρά που ανακατεύεται με την λύπη μας για τους τραυματίες, στους οποίους ευχόμαστε με όλη μας την καρδιά καλή ανάρρωση.

 

Η μοναδικότητα για τον ελλαδικό χώρο αυτής της ενέργειας είναι ότι για πρώτη φορά καταφέρθηκαν άτομα και συλλογικότητες ενάντια στις „λαϊκές μάζες“, σε αυτές που υπάρχουν για να τις ταΐζουν με διάφορες ιδεολογίες και θεωρίες για να μπορούν να τις γλείφουν, μια και τις χρειάζονται για „ανώτερους σκοπούς“ (επανάσταση, εκλογές κλπ,). Η ιδιαιτερότητα, δε, της διαδήλωσης είναι ότι αυτή συνεχίζει να εξελίσσεται και αφού ..έληξε! Αυτή την εντύπωση αποκτά κανείς βλέποντας την αντίδραση της πλειοψηφίας της ελληνικής αριστεράς, Τα ειλικρινά μας συγχαρητήρια για αυτό.

 

Αυτοί που ένα μήνα τώρα - με εξαίρεση τις φεμινιστικές οργανώσεις που διαδήλωσαν στην Αμάρυνθο - το έριξαν είτε στον ντετεκτιβισμό, είτε στην ηθικοπλαστική είτε στην προστασία του „κινήματος των καταλήψεων“ είτε στην αφηρημένη θεωρητικολογία περί σεξισμού και πατριαρχίας, έχουν και θα έχουν από τώρα και στο εξής ένα μόνιμο πρόβλημα: Κάθε τους ενέργεια θα αναγκάζεται να παίρνει σαν μέτρο και σταθμό (έτσι ή αλλιώς) αυτή την διαδήλωση και την εξέγερση του „προσβεβλημένου“ όχλου. Από τώρα και στο εξής είναι πια αδύνατο να γίνει μια διαδήλωση στην Αμάρυνθο η σε όποια άλλη Αμάρυνθο εμφανιστεί αυτή η μπόχα, χωρίς να πάρει υπόψη της αυτό το γεγονός.

 

Φυσικά θα μπορούσε να γίνει αυτό σε κάθε κοινωνικό στρώμα, σε κάθε περιοχή, σε κάθε συνοικία της ελληνικής κοινωνίας. Η διαφορά θα ήταν μόνο στα μέσα: στο Κολωνάκι με ρακέτες του γκολφ και στην Αμάρυνθο με μαδέρια απτό γιαπί. Καμία άλλη διαφορά.

 

Όσο για τα ΜΜΕ, τώρα που δεν βολεύει, τα θεωρούμε κανιβαλισμό.

Όταν αυτά τα ίδια τα ΜΜΕ αναμετέδιδαν με κάθε λεπτομέρεια μέρα και νύχτα από τον πόλεμο στο Λίβανο, τότε που κάθε δημοσιογραφική δεοντολογία, κάθε αίσθηση σεβασμού των θυμάτων είχε εξαφανιστεί, όταν ο φακός έπαιρνε σε άμεσο, μεγεθυντικό πλάνο τους νεκρούς και τους  τραυματισμένους, όταν το αίμα έτρεχε άφθονο στις τηλεοράσεις σε όλους τους σταθμούς, όταν κατακομμάτιαζε η τηλεοπτική ματιά τα νεκρά κορμιά,  όταν κατασκευασμένες τηλε-λήψεις „σφαγών“ (πχ. του πρακτορείου του Reuters)  έκαναν το γύρω από κανάλι σε κανάλι, όταν τα ΜΜΕ, οι Αλέκες και οι Παπαρήγες τριπλασίαζαν τους νεκρούς η τους μεταμόρφωναν σε γυναικόπαιδα (οι πάνω από 20 δεν τους έφταναν,  έπρεπε να γίνουν πάνω απο 60), τότε όλοι σωπαίνανε. Γιατί επρόκειτο για το μισητό Ισραήλ και τους κακούς εβραίους. Και γιατί αυτές οι εικόνες ήταν η απαραίτητη τσόντα  για την μαζικότητα των αντιπολεμικών διαδηλώσεων. Έτσι καύλωναν οι μαχητές-διαδηλωτές στα  εθνικά τους κανάλια  και χύνανε στις αντισημιτικές τους διαδηλώσεις.

 

Αντί λοιπόν έστω και την τελευταία στιγμή

 α) να βάλουν το δάχτυλο στην πληγή και να προβληματιστούν για την πατριαρχική, ρατσιστική, εθνικιστική κοινωνία τους,

β) να καταδικάσουν χωρίς παραθυράκια σχετικοποίησης („πάνε να σπιλώσουν το κίνημα των καταλήψεων“) το γεγονός και όλους όσους προσπάθησαν να το καλύψουν (εκπαιδευτικοί συν τα συνδικάτα τους, επιτροπές καταλήψεων, κλπ) και

γ) να επέμβουν  έμπρακτα (διαδηλώσεις, κλπ.)

αποφεύγουν το α) όπως ο διάβολος το λιβάνι

και καταδικάζουν αυτούς που προσπαθούν να υλοποιήσουν το β) και το γ).

 

Και επειδή το αντισημιτικό τους μένος όχι μόνο δεν έχει όρια αλλά και 100 Terabyte μνήμη, κατηγορούν -  σε σχέση με την συμμετοχή του στην διαδήλωση της Αμάρυνθου – το Terminal 119 για την ... καταγγελία του ενάντια στην βεβήλωση του μνημείου των νεκρών του ολοκαυτώματος από το κκε και το ΠΑΜΕ. Και όλα αυτά, χωρίς τον ελάχιστο φόβο να γελοιοποιηθούν.

 

Έτσι ενώ αυτοί που πήραν την πρωτοβουλία αυτής της ενέργειας, είχαν σαν σκοπό να διαδηλώσουν ενάντια στην „μικρή τους κοινωνία που βρωμάει ρατσισμό και ανδροκρατία“, επεκτάθηκαν οι αιχμές της διαδήλωσης – χωρίς την πρόθεση τους - ενάντια στην πλειοψηφία της ελληνικής αριστεράς. Όχι ότι το επιδίωκαν, αλλά όπως θα έλεγαν κάποιοι  μαρξιστές αυτό υπήρξε ...νομοτελειακή εξέλιξη!

 

Νομοτελειακή γιατί πρόκειται για μια αριστερά,

-          που βάφτισε  την ταξική της ζήλια σε ταξική συνείδηση και αποχαυνώνεται έτσι στην ταξική της πάλη

-          που ονόμασε την βαθιά της επιθυμία να γίνει „χαλίφης στη θέση του χαλίφη“ σε επανάσταση

-          που μετάπραξε τον άκρατο εθνικισμό της σε αντιαμερικανισμό, κατασκευάζοντας θεωρίες για καταπιεσμένες πατρίδες,  ξένους δάκτυλους κλπ., κλπ.[2]

-          που δεν έχει κανένα, απολύτως κανένα πρόβλημα όταν αριστερές μάζες βεβηλώνουν μνημεία του ολοκαυτώματος και καταφέρονται ενάντια στους εβραίους της Θεσσαλονίκης (διαδήλωση ΠΑΜΕ κάτω από τα γραφεία της Ισραηλιτικής κοινότητας Θεσσαλονίκης)

-          που ηδονίζεται όταν στις τάξεις της προπαγανδίζουν την δολοφονία των εβραίων „δολοφόνοι εβραίοι θα πληρώσετε“ (ΝΑΡ/ ΠΡΙΝ).

-          που ονομάζει κάθε μετακίνηση μαζών από μια λεωφόρο στην άλλη - ανεξάρτητα  του περιεχομένου - μαχητική διαδήλωση και την αγκαλιάζει

-          που την τεχνητή και ιδεολογικά καμουφλαρισμένη εξάλειψη φυσιολογικών αντιθέσεων πχ. παιδαγωγός (δαμαστής) ενάντια στο μαθητή και την κατάληψη των κτιρίων αναπαραγωγής ελληναράδων (σχολεία) με στόχο την εντατικοποίηση και καλυτέρευση του συστήματος παραγωγής φυτών, τις ονομάζει μαχητικές καταλήψεις

-          που μέχρι χθες - σε μια ανατριχιαστική ομοφωνία και ομοβροντία - εξύψωνε θεοκράτες με φεουδαρχικές και άλλες αντιδραστικές αντιλήψεις σε νέους Τσε Γκεβάρα (Νασράλα, ηγέτης της Χεζμπολάχ)

-          που η πολυπολιτισμικότητά της κατάντησε  σε «ρατσισμό του σαλονιού» και ο αντιρατσισμός της σε «ανοχή του διαφορετικού».

 

Παρόλο που όπως είπαμε, το γεγονός αυτό μπορούσε να γίνει παντού, παρουσιάστηκαν στην Αμάρυνθο τα κλασσικά συστατικά στοιχεία της ελληνικής κοινωνίας πολύ πιο οξυμένα. Έτσι πέρα από τον σεξισμό και την πατριαρχία της, αυτή η „μικρή κοινωνία που βρωμάει ρατσισμό και ανδροκρατία“ έχει παράδοση στο διώξιμο των ξένων, λατρεύει τους ταγματασφαλίτες κλπ., δηλαδή  χαρακτηριστικά που θα έπρεπε λογικά να κινητοποιούσαν κάθε κλασσικό αριστερό. Και όμως  όχι μόνο δεν έκαναν τίποτε αλλά ... βρίζουν και αυτούς που τόλμησαν να αντιταχθούν. Αδυνατούμε να σκεφτούμε τι θα κάνανε εάν το ίδιο γινόταν σε μια κατά παράδοση αριστερή συνοικία (πχ. Κοκκινιά) ή οι δράστες ήταν αριστεροί. Το πιθανότερο θα ήταν να έπαιρναν το μέρος των θυτών και να κατηγορούσαν – ως συνήθως -τους διαδηλωτές σαν πράκτορες της πρεσβείας (του Ισραήλ ή του Disneyland, δεν θυμόμαστε πια από τις δυο χώρες ακριβώς εννοούσαν).

 

Έτσι και μόνο έτσι μπορούν να εξηγηθούν τα μανιασμένα σχόλια τους στο Indymedia και αλλού, έτσι και μόνο έτσι μπορεί να εξηγηθεί η .. ευαισθησία τους (όχι απέναντι στον βιασμό αλλά απέναντι στους διαδηλωτές): Η ελληνική αριστερά θίχτηκε από τη διαδήλωση περισσότερο από ότι οι κάτοικοι της Αμάρυνθου.

 

Και μια λεπτομέρεια: Όλα τα μέχρι τώρα επιχειρήματα ενάντια στην διαδήλωση (ελίτ, έρχονται απέξω, έλλειψη διαφοροποίησης, θα εξαγριωθούν πιο πολύ, κλπ., κλπ.) μας είναι απόλυτα οικεία, μια και με τα ίδια ακριβώς επιχειρήματα μας έβριζε μέχρι πριν μερικά χρόνια η πλειοψηφία της γερμανικής αριστεράς (με μια διαφορά, τις δικές μας επεμβάσεις τις λέγανε „σαφάρι  τιμωρίας“). Σήμερα αναγκάζονται μια σειρά από τους πρώην επικριτές μας, να κάνουν τις ίδιες  ... κακές πράξεις, μια και δεν υπάρχει πια άλλη δυνατότητα.

 

Ανάμεσα στα επιχειρήματα ενάντια στην διαδήλωση εμφανίστηκαν και ορισμένα όπως το ότι υπήρχαν και αλβανοί ανάμεσα στον επιθετικό όχλο. Καταρχάς αποδείχνουν αυτοί που τα γράφουν την καθαρότητα και διαύγεια του ρατσιστικού τους βλέμματος: Τους ξεχωρίζουν αμέσως. Δεύτερο, και έτσι ακόμη να ήταν, αντί να συνειδητοποιήσουν ότι αυτό ακριβώς είναι η πολυθρύλητη ενσωμάτωση των ξένων και να πάψουν αυτοστιγμής να ξαναβάλουν τέτοια αιτήματα αφομοίωσης και εξελληνισμού, το χρησιμοποιούν σαν επιχείρημα .. ενάντια στην διαδήλωση!

 

Άλλοι πάλι λενε ότι οι διαδηλώτριες και οι διαδηλωτές δεν έκαναν διαχωρισμό του πληθυσμού σε καλούς και κακούς. Μα είναι δυνατόν να το κάνουν αυτοί, τι έκαναν οι ίδιοι οι κάτοικοι τόσον καιρό, που ούτε το δαχτυλάκι τους δεν κούνησαν, και όχι από αμέλεια: ενάντια στη διαδήλωση μαζεύτηκαν πολύ εύκολα μέσα σε ελάχιστα λεπτά 40 με 50 θερμόαιμοι. Σε ένα μήνα ούτε ένας ή μία ενάντια στους θύτες και τους προστάτες τους!

 

Αλλά ανεξάρτητα από αριστερά μαντεία και εξονυχιστικές έρευνες προς ανακάλυψη των ... καλών αμαρυνθίων, οι άνθρωποι μπορεί να έχουν μια σειρά .. „αδυναμίες“, σε ένα πράγμα όμως είναι σωστοί: στην ειλικρίνεια τους: „ναι ρε την βιάσαμε την πουτάνα“, και άλλα .. „λαϊκά συνθήματα“ διαλαλούσαν με το συναίσθημα του ατόμου που έχει δίκιο (και δύναμη να το κάνει).

 

Ίσως  αυτοί που δεν παρέδωσαν ακόμη την σκέψη τους σε προγράμματα και επιτροπές, σε οργανώσεις και ιδεολογίες, να συνειδητοποιήσουν το μέγεθος της σαπίλας και της φασιστικοποίησης της ελληνικής κοινωνίας. Το ίδιο ισχύει και για τα άτομα που δέχτηκαν την επίθεση: Τους ευχόμαστε, την επόμενη φορά να πάρουν τα κατάλληλα μέτρα και να επιλεγεί ο κατάλληλος χρόνος. Aν ο αριθμός δεν το επιτρέπει ... υπάρχουν και οι νυχτερινές επισκέψεις.

 

Ένα είναι σίγουρο: Όσο και στοργή να τους προσφέρουν αυτοί που ξέρουν καλά να διαχωρίζουν τους καλούς από τους κακούς, όσο και να χαίρονται για τη „νίκη“ τους οι αμαρυνθιανοί ψηφοφόροι της ΝΔ/ΠΑΣΟΚ/ΣΥΝ/ΚΚΕ/ΛΑΟΣ κλπ.. από τώρα και στο εξής θα κοιμούνται ανήσυχα. Κάτι είναι και αυτό.

 

 

Οι παππούδες μας πρόσφυγες, οι γονείς μας μετανάστες και εμείς ρατσιστές

(γραμμένο σε τοίχο μιας βορειοελλαδίτικης πόλης)

 

 

Ωραία η Ελλάδα, μόνο που έχει πολλούς έλληνες[3]

 

 

Café Morgenland                                                                                             21.11.2006

 

 



[1] Η Phoolan Devi αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το χωριό  της μετά από ομαδικό βιασμό που υπέστη από τους άνδρες του χωριού της και «βγήκε στο βουνό». Επέστρεψε στο χωριό της μετά από χρόνια, σαν αρχηγός μιας συμμορίας που  δημιούργησε η ίδια και εκτέλεσε 22 από τους 24 βιαστές της (οι 2 έλλειπαν εκείνη την μέρα από το χωριό).

 

 Ήταν και είναι στην Ινδία το σύμβολο απελευθέρωσης όχι μόνο των γυναικών αλλά και των φτωχών στρωμάτων (της κατώτερης κάστας) του εκεί πληθυσμού (η συμμορία της ήταν ένα είδος Ρομπέν των δασών, λήστευε τους πλούσιους και τα μοίραζε στους φτωχούς). Στην δεκαετία του `90 εκλέχτηκε πανηγυρικά - μετά που της δόθηκε αμνηστία – βουλευτίνα στη κάτω βουλή μέσο του εκεί  σοσιαλιστικού κόμματος (στη εκλογική της περιφέρεια είχε το σοσιαλιστικό κόμμα 3%. Η P. Devi  εκλέχτηκε με 40%!). Το 2001 δολοφονήθηκε  μέρα μεσημέρι στον δρόμο από την βουλή για το σπίτι της από 4 άνδρες που θέλησαν να πάρουν εκδίκηση για τις πριν από 20 χρόνια εκτελέσεις τις. Το όνομά της γράφτηκε στην Ιστορία αυτών που δεν ξέρουν να γράφουν, σαν «η βασίλισσα των λουλουδιών» και  σαν «η βασίλισσα των συμμοριτών», όπως την ονόμαζαν και την ονομάζουν μέχρι σήμερα με λατρεία τα «κατακάθια», οι στιγματισμένες και οι στιγματισμένοι της εκεί κοινωνίας.

[2] Η ελληνική αριστερά, είναι όπως το λεει η λέξη: Πλήρως ελληνική, καθαρόαιμο ελληνικό προϊόν και αντανακλά επάξια τα υπαρξιακά προβλήματα και φόβους της κυρίαρχης μικροαστικής κοινωνικής συνείδησης. Tα περί διεθνισμού και άλλων -ισμών προέρχονται από την μεταπρατική ιδεολογία της και όχι από την συνειδητότητά της. Η ίδια δε ιστορική της συνείδηση έχει πάρει από καιρό επετειακό και μουσειακό χαρακτήρα. Στις περιπτώσεις που απομιμείται την διεθνή αριστερά αντιγράφει τις χειρότερες πλευρές της. 

Με ιδιαιτερότητες, όπως ο ελληνικός αντιαμερικανισμός, που  έχει πέρα από αυτά που γράψαμε στο κείμενο για τον αντισημιτισμό της ελληνικής αριστεράς, μια άλλη, καθοριστική για την εθνική της υπόσταση  πλευρά. Σύμφωνα με αυτή την αντιιμπεριαλιστική θεωρία, η καημένη η Ελλάδα και οι καημένες οι κυβερνήσεις τις, υποτάσσονται στις διατάξεις των ΗΠΑ, χρησιμοποιούνται σαν προτεκτοράτο, κατευθύνονται από σκοτεινά, συνωμοτικά κέντρα, θέλουν να διαλύσουν τη χώρα μας, βάζουν τους τούρκους να παραβιάζουν τα εθνικά μας σύνορα, διοχετεύουν αλβανούς πράκτορες κλπ., κλπ.

 

Με τον τρόπο αυτό γίνονται οι θύτες θύματα. Η αυτόνομη και αυτόχθονη οικονομική και πολιτική διείσδυση και επιρροή  στις χώρες των Βαλκανίων αλλά και στις αραβικές χώρες, η δημιουργία σχέσεων εξάρτησης ζωτικών πλευρών της οικονομίας των πρώην σοσιαλιστικών χωρών (εμπόριο, ενέργεια, τηλεπικοινωνίες κλπ), οι συνεχείς και απροκάλυπτοι εκβιασμοί και απαιτήσεις υποταγής των γειτονικών χωρών στις διατάξεις και στα τελεσίγραφα των ελληνικών κυβερνήσεων και του ελληνικού κεφαλαίου καταντάνε επιμέρους θέματα.

Αυτή η αχαλίνωτη ασυδοσία του ελληνικού επεκτατισμού και των (με εθελοντική συμμετοχή)  στρατιωτικών επεμβάσεων σε ξένες χώρες, δεν είναι για την αριστερά καθοριστικά σημεία αναφοράς. Μόνο αν ανακαλύπτουν μια σύνδεση με τις ΗΠΑ (δάκτυλο των ΗΠΑ, οι ΗΠΑ τους κατευθύνουν κλπ) αποκτούν ενδιαφέρον.

Ο Κάρλ Λίμπκνεχτ έγραφε κάποτε: «Ο εχθρός βρίσκεται στη ίδια μας την χώρα». Για την ελληνική αριστερά βρίσκεται πέρα μακριά στην αμερικάνικη ήπειρο. Έτσι πράττει η πλειοψηφία της αριστεράς  το εθνικό της καθήκον προς την μητέρα πατρίδα καλύπτοντάς το με αντιιμπεριαλιστικό μανδύα. To σύνολο σχεδόν της αριστεράς ( όσο πιο ριζοσπαστική τόσο χειρότερα) αρνείται να χαρακτηρίσει (και συνεπώς να  φερθεί ανάλογα) την πλειοψηφία του ελληνικού λαού έτσι όπως είναι: ρατσιστές, σεξιστές, εθνικιστές, αντισημίτες...

 

[3] α) «το 82,7 των Ελλήνων λένε ότι κανένα ή μόνο λίγα άτομα διαφορετικής φυλής ή εθνικής ομάδας θα έπρεπε να έρχονται και να ζουν στη χώρα τους. Στους Πορτογάλους είναι το 56,7%, στους Άγγλους το 48,9%, στους Ισπανούς το 43,7% και στους Ολλανδούς το 41%.

β) ΟΙ Έλληνες κατέχουν την τελευταία θέση από όλες τις άλλες χώρες όσον αφορά την ανεκτικότητα προς τα άτομα διαφορετικής φυλής, εθνότητας, τους κάθε μορφής μετανάστες αλλά και τους ομοφυλόφιλους.

γ) Θεωρούν δε περισσότερο από άλλους σημαντική αξία την θρησκεία και αρνούνται περισσότερο από άλλους τη συνύπαρξη με άλλες θρησκείες (από Πανευρωπαϊκή έρευνα του Εθνικού Κέντρου Κοινωνικών Ερευνών, 2003).

 

Cafe Morgenland

[ Δεκέμβριος / 2006]

 

 

 

 

deutsche Version hier

 

 

 

 

Home

 

zum Seitenanfang