Cafe Morgenland

«Ο θάνατος είναι ένας μάστορας από την Γερμανία»
Π. Τσελαν

Συνέντευξη με δυο άτομα από την αντιφασιστική ομάδα μεταναστών στην Γερμανία, Caf é Morgenland ( CM ). Οι συνομιλητές μας διάλεξαν σαν ψευδώνυμα, δυο από τα πιο xa ρακτηριστικά κοσμητικά επίθετα που ακούστηκαν και γράφτηκαν για αυτούς στον ελλαδικό χώρο, τονίζοντας ότι σε καμία περίπτωση δεν θέλουν με αυτή την επιλογή να υποτιμήσουν τις άλλες βρισιές.

 

1. Πότε και που δημιουργήθηκε το Caf é Morgenland ;

πράκτορας: Το CM δημιουργήθηκε τέλη του 1991 με αρχές του 1992, στην πορεία οξυμένων αντιπαραθέσεων με την γερμανική ριζοσπαστική αριστερά, τους αυτόνομους κλπ. στο θέμα του ρατσισμού και του εθνικισμού, του δικού τους όσο κι αυτού του λαού τους. Από ότι φαίνεται εκ των υστέρων, οι εικόνες που είδαμε τόσο εμείς όσο και αυτοί, τις γερμανικές μάζες να ουρλιάζουν και να προσπαθούν να λυντσάρουν τους αφρικανούς πρόσφυγες (πχ στην Hoyerswerda ) ή να προσπαθούν να κάψουν τους βιετναμέζους μετανάστες (πχ στο Rostock - Lichtenhagen ), οδήγησαν εμάς σε εντελώς διαφορετικά συμπεράσματα από ότι εκείνους. Εμείς σπάζαμε το κεφάλι μας για το πως θα αντισταθούμε στην λαϊκή εξέγερση και αυτοί έσπαζαν το κεφάλι τους για το πως θα τους διαφωτίσουν, ώστε να μετατραπούν από στυγνοί εξολοθρευτές σε ...επαναστάτες.

Είναι ακόμη νωπή στην μνήμη μας η περίπτωση ενός άλλου πογκρόμ στο όταν μετά από μια βδομάδα καθημερινών - για την ακρίβεια, βραδινών - επιθέσεων των κατοίκων (ανδρών, γυναικών και παιδιών) με μολότοφ και πέτρες ενάντια στον καταυλισμό των προσφύγων, μια από τις ριζοσπαστικές ομάδες των γερμανών μοίρασε προκήρυξη στον όχλο με τον τίτλο « η ανταρσία σας είναι σωστή, αλλά με λάθος στόχο ».

προβοκάτορας: Αυτοί ακριβώς ήταν οι λόγοι που μας οδήγησαν στην αποχώρηση μας από την « γερμανική οικογένεια » και στην δημιουργία του Morgenland ( =χώρα του αύριο). Έτσι ανοίξαμε ένα στέκι συνάντησης μεταναστών, ένα καφέ σε ένα κατειλημμένο κτίριο στην Φρανκφούρτη (από το οποίο αργότερα φύγαμε, μια και οι γερμανοαριστεροί «ιδιοκτήτες» του θελαν σώνει και καλά να κάνουν εκεί μια συναυλία με ΟΙ-Μουσική των Σκίνχεντ). Το παράδειγμά μας ακολούθησαν μετά άλλοι και δημιουργήθηκε έτσι ένα δίκτυο από ομάδες μεταναστών σε διάφορες πόλεις της Γερμανίας (Φρανκφούρτη, Βόννη, Αμβούργο, Βερολίνο, Κολωνία, Βαυαρία κ.α.) που αργότερα το ονομάσαμε « Morgenland incorporation », με στόχο να επεμβαίνουμε εκεί όπου έβρισκαν την εκτόνωση τους τα γερμανικά αισθήματα, κριτικάροντας ταυτόχρονα την στάση και την πρακτική της γερμανικής αριστεράς (όλων σχεδόν των αποχρώσεων) ως ρατσιστική, εθνικιστική, αντισημιτική και ευροκεντρική. Κάθε ομάδα αλλά και κάθε άτομο σε αυτήν είχε και έχει την πλήρη ατομική ευθύνη να κάνει (ή να μην κάνει) μόνο του ή με την ομάδα του, σε τοπικό ή σε πανγερμανικό επίπεδο αυτό που μπορεί και θεωρεί σωστό.

 

2. Πως αντιμετωπίσατε αυτό το κοινωνικό κλίμα από την μεριά σας, πως δράσατε και δράτε;

προβοκάτορας: Μια ιδιαιτερότητα των ενεργειών μας ήταν ίσως, ότι διαλέγαμε τα « σαφάρια τιμωρίας » μας, όπως τα κατηγορούσαν οι αριστερογερμανοί, να τα κάνουμε εκεί όπου δεν έδινε στα θύματα κανένας σημασία, είτε γιατί δεν βλέπανε οφέλη για το κίνημα, είτε γιατί τα μέσα ενημέρωσης το πέρναγαν στα ψηλά των ειδήσεων, είτε γιατί προσπαθούσαν να καμουφλάρουν τα εγκλήματα τους.

Έτσι για παράδειγμα, όταν μετά τη δολοφονία 13 προσφύγων (τους έκαψαν) στο L ü beck , τον τραυματισμό πάνω από 30 από νεογερμανούς και την σύλληψη – σαν υπαίτιο - του Safwan Eid , ενός ... επιζήσαντος του εμπρησμού πρόσφυγα, σύσσωμη σχεδόν η γερμανοαριστερά έδωσε το σύνθημα να περιμένουν πρώτα τα αποτελέσματα της …εισαγγελικής έρευνας για να κανονίσουν την στάση τους. Τότε αποφασίσαμε να αντισταθούμε σε αυτό το κλίμα συγκάλυψης και «επισκεφτήκαμε» το χωριό Grevesm ü hlen από όπου προέρχονταν οι εμπρηστές, πραγματοποιώντας τόσο στο L ü beck για την απελευθέρωση του συλληφθέντος, όσο και στο Grevesm ü hlen διαδηλώσεις και άλλα ενάντια στους θύτες και αυτούς που τους κάλυπταν (σλόγκαν τότε « να την πέσουμε στους θύτες »). Πολύ αργότερα, όταν πια η αστυνομία παραδέχτηκε ότι ο πρόσφυγας ήταν αθώος και τον άφησε ελεύθερο, ανακάλυψαν ότι πρέπει να δραστηριοποιηθούν ενάντια στους εμπρηστές.

Μια άλλη ιδιαιτερότητα είναι ότι, από την αρχή ήδη, αρνηθήκαμε τον ρόλο του θύματος είτε όταν μας έβλεπαν σαν θύματα οι καλοί και φιλεύσπλαχνοι άνθρωποι της γερμανικής αριστεράς, είτε όταν προσπαθούσαν να μας στριμώξουν σε αυτό το ρόλο οι ρατσιστές και οι νεοναζίδες. Προτιμήσαμε να αναπτυχθούμε σαν θύτες ενάντια στους θύτες, πράγμα που έχει μια σειρά οφέλη, τόσο βιολογικά (ακεραιότητα) όσο και ψυχικά (την βρίσκεις).

πράκτορας: Ακόμη και όταν κάψανε στο Babenhausen ξημερώματα της επαναστατικής πρωτομαγιάς τους (12 ντεπόζιτα βενζίνης βρήκε η αστυνομία) κάτοικοι της κωμόπολης το σπίτι και το μαγαζί του μοναδικού επιζώντος εκεί εβραίου (η μητέρα του ήταν η μόνη από την πάλαι ποτέ ανθούσα εκεί εβραϊκή συνοικία που επέζησε του ολοκαυτώματος), για να τον αναγκάσουν να εγκαταλείψει την πόλη και δραστηριοποιηθήκαμε ενάντια στους κατοίκους της (μέχρι σήμερα δεν βρέθηκαν οι δράστες, μια και οι κάτοικοι όπως και παλιά, δεν είδαν, δεν άκουσαν τίποτε), μας κατηγόρησαν και πάλι για « επιδρομή από τα έξω ». Η διαδήλωση μας (μόνο μερικές ομάδες της αντιφα την υποστήριξαν), που έγινε την ημέρα της ετήσιας λαϊκής τους πανήγυρης, ήταν ειρηνική (ομορφύναμε μόνο τους τοίχους τους και τους κήπους τους), μια και από φόβο για βίαια επεισόδια (η αστυνομία μοίρασε γραπτές εντολές στους κατοίκους πως να φερθούνε, μια και κυκλοφορούσαν διάφοροι μύθοι για μας και την δράση μας), αναγκάστηκαν να ματαιώσουν το πανηγύρι τους και να αμπαρωθούν κυριολεκτικά στα σπίτια τους.

προβοκάτορας: Για να το ολοκληρώσω, ο Τόνι Αβραάμ Μερίν εγκατέλειψε το χωριό αφήνοντας τα καμένα ερείπια του σπιτιού του και του μαγαζιού του όπως ήταν, έστησε μια ταμπέλα που έγραφε « από τώρα το Babenhausen είναι ελεύθερο από εβραίους ( Judenfrei ) » (ήταν το στερεότυπο τηλεγράφημα που έστελναν οι ναζίδες στον Χίτλερ όταν εκκένωναν ή εξολόθρευαν τις πόλεις και τα χωριά από τους εβραίους κατοίκους) και αποδήμησε στις ΗΠΑ.

πράκτορας: Λιγότερο επιφυλακτικοί ήταν οι κάτοικοι σε μια άλλη περίπτωση, στο Ochtendung , όταν οργανώσαμε μια « εκδρομή » στο χωριό τους (εκεί μας «έβριζαν» Νέγρους) διαδηλώνοντας ενάντια στον Wolfgang Lehning - Emden , έναν αρχιτέκτονα, κοινοτάρχη, πολιτικό της σοσιαλδημοκρατίας, πρόεδρο του εκεί συλλόγου καρναβαλιού και εγκληματία πολέμου (εκτέλεσε σαν αξιωματικός της Βέρμαχτ το 1943 στο 2ο ΠΠ στο Καγιάτσο της Ιταλίας 22 γυναικόπαιδα – τα μισά από τα θύματα παιδάκια – σε αντίποινα για επίθεση παρτιζάνων). Ζούσε χρόνια στο χωριό με ψευδώνυμο, με αλλαγμένη ταυτότητα. Όταν αποκαλύφτηκε η πραγματική του ταυτότητα, το χωριό όχι μόνο δεν τον έδιωξε, αλλά τον πήρε υπό τη προστασία του και ξυλοκόπησε μάλιστα και μια ιταλική τηλεοπτική ομάδα δημοσιογράφων που τόλμησαν να πάνε στο χωριό για να κάνουν ντοκιμαντέρ για το θέμα... οπότε έπρεπε πάλι κάτι να κάνουμε, για να μην περάσει και αυτό απαρατήρητο.

Σε αυτού του είδους τις ενέργειες, από τις οποίες τα παραπάνω παραδείγματα δείχνουν ίσως μια μικρή εικόνα, περιοριστήκαμε όλα αυτά τα χρόνια, μόνοι ή σε συνεργασία με άλλες αντεθνικές και αυτόνομες ή αντιφα τότε ομάδες.

προβοκάτορας: Αποτελεσματικότερες (και μάλιστα πιο απολαυστικές, λόγω της αμεσότητας) ήταν και είναι οι μικρές, ανεπίσημες και χωρίς βαβούρες ενέργειες της καθημερινότητας. Όταν για παράδειγμα οι γερμανοί συγκάτοικοι ενός ή μιας πρόσφυγα ή οι προλετάριοι γερμανοί συνάδελφοι στην δουλειά ή οι γείτονες που θέλουν να διώξουν τις εκεί διαμένουσες οικογένειες των Ρομά με μάζεμα υπογραφών (δημοκρατικό πογκρόμ δηλαδή) κλπ, μετατρέπουν την ζωή των θυμάτων τους σε καθημερινό ρατσιστικό μαρτύριο, προσπαθούμε να πείσουμε τους θύτες – με αδιάσειστα επιχειρήματα – να μην το ξανακάνουν ποτέ και να τους αφήσουν ήσυχους, πράγμα που πάντα σχεδόν το κάνουνε. Τα τελευταία χρόνια, τόσο από εξωτερικούς (κρατική καταστολή ή μετανάστευση και πάλι σε άλλες χώρες), όσο και από εσωτερικούς (διαφωνίες και αποχωρήσεις) λόγους, μείναμε λίγοι (για αυτό μιλάμε πιο πολύ στο παρελθόν) που συνεχίζουμε στο περιορισμένο βαθμό που μπορούμε, τέτοιες ταπεινές ενέργειες ή την ευγενή κριτική μας προς το «κίνημα».

πράκτορας: Και όταν αποχαιρετούμε τους μετανάστες-μετανάστες μας, λέμε, „ όποιος άντεξε στην Γερμανία, αντέχει παντού “.

 

3. Ποια είναι, με λίγα λόγια, η πολιτική και κοινωνική ταυτότητα της ομάδας;

προβοκάτορας: Ευτυχώς γιατρευτήκαμε από τέτοιες ερωτήσεις, τις ξεπεράσαμε, μια και οι περισσότεροι από μας «πέρασαν» από τον ριζοσπαστικό, αυτόνομο, μαρξιστικό κλπ. χώρο.

Επειδή η ίδια η ερώτηση, με την έννοια της « ταυτότητας » είναι άκρως προβληματική και επειδή μια αναφορά στο περιεχόμενο της θα «γέμιζε» όλη την συνέντευξη, θα περιοριστούμε στην απάντηση που έδωσε ο κύριος Κ. (του B . Brecht ), όταν τον ρώτησε κάποιος αν υπάρχει θεός: « Σε συμβουλεύω να σκεφτείς αν η συμπεριφορά σου θα αλλάξει, σε εξάρτηση από την απάντηση. Αν δεν αλλάξει, τότε να ξεχάσουμε την ερώτηση. Αν όμως αλλάξει τότε μπορώ τουλάχιστον να σε βοηθήσω με το να σου πω, ότι έχεις ήδη αποφασίσει: Χρειάζεσαι έναν θεό

Βεβαίως υπάρχουν αξιόλογες και ενδιαφέρουσες γνώσεις και εμπειρίες τόσο στην αυτόνομη όσο και στην αναρχική ή μαρξιστική αναφορά. Όλες αυτές όμως έχουν ένα κοινό πλαίσιο, την «αγνωσία» του ανθρώπου.

Έτσι π.χ ο μαρξισμός, ο οποίος, όπως και άλλα παρόμοια παντοδύναμα εδώ και 6.000 χρόνια μοντέλα, αντλεί την συστηματικότητα του και την νομιμοποίηση του από το να υποθέτει, ότι τα πράγματα δεν είναι έτσι όπως φαίνονται και για αυτό ο άνθρωπος δεν είναι σε θέση να ξεχωρίζει την Αλήθεια από την Μη-Αλήθεια, το Πραγματικό από το Μη-Πραγματικό, το Σωστό από το Μη- Σωστό και επομένως, ότι αυτό το πρόβλημα πρέπει να εξουσιοδοτηθεί σε κάποιους που θα το λύσουν. Αυτό ακριβώς όμως είναι η πηγή της νομιμοποίησης κάθε πολιτικής, κοινωνικής κλπ. εξουσίας. Ο μαρξισμός, σαν ένα τέτοιο μοντέλο, έβαλε την σφραγίδα του στην διαδικασία ωρίμανσης των μοντέρνων (καπιταλιστικών) κοινωνικών σχέσεων, σαν το ανώτατο προϊόν άλφα ποιότητας ανάμεσα στα πνευματικά προϊόντα του νέου τρόπου παραγωγής και επέδρασε και επιδρά τελικά νομιμοποιητικά και μάλιστα πιο αποτελεσματικά από τα παρόμοιά του πνευματικά μοντέλα, σαν το ανώτατο στάδιο του διαφωτισμού. Το άμεσο μέσο του είναι να διαφωτίζει τις μάζες, ο σκοπός του να τις «απελευθερώσει». Περιττεύει να πούμε ότι εμείς (για άλλους δεν μπορούμε να μιλήσουμε), ούτε να μας «απελευθερώσει» κάποιος θέλουμε (μην τολμήσει), ούτε να «απελευθερώσουμε» άλλους σκοπεύουμε.

 

4. Εν συντομία, ποιες μπορούμε να πούμε ότι είναι οι βασικές επιρροές ή αναφορές του Caf é Μ orgenland ;

πράκτορας: Αφετηριακό σημείο ήταν και είναι η προσπάθεια μας να εξηγήσουμε, να κατανοήσουμε αυτό το κλίμα. Σύντομα καταλήξαμε στο ’ουσβιτς. Σε αυτό βοήθησαν τόσο μια σειρά κριτικοί της μετα-’ουσβιτς Γερμανίας όπως ο Eikel Geisel αλλά και ο μετέπειτα μεταλλαγμένος Wolfgang Port , όσο και προπαντός συγγραφείς-επιζήσαντες του ολοκαυτώματος όπως ο Jean Am é ry , ο Primo Levi και άλλοι, καθώς και μια σειρά ιστορικών, ιστορικά ντοκουμέντα κλπ. που μας επέτρεψαν μια ελάχιστη προσέγγιση του ’ουσβιτς.

Και μια και η ερώτηση είναι σε σχέση με την προηγούμενη, ας συνεχίσουμε με τους κλασσικούς: Οι διάφοροι αυτοί φιλόσοφοι και έξυπνα μυαλά, πλάσανε ολοκληρωμένους μελλοντικούς κόσμους. Κόσμους γεμάτους αρμονία και αλληλοκατανόηση. ’λλοι τους ονόμασαν κομμουνισμό, άλλοι σοσιαλισμό, άλλοι αναρχία κ.ο.κ.

Κανείς όμως από αυτούς, όχι μόνο δεν προείδε στις προφητείες του, αλλά ούτε καν το διανοήθηκε ότι θα πραγματοποιούνταν ένα τέτοιο ανθρώπινο έργο όπως το ’ουσβιτς.

Από την στιγμή όμως που όλες αυτές οι θαυμάσιες θεωρίες και τα μελλοντικά σχεδιαγράμματα για τις ανθρώπινες κοινωνίες, αποκλείουν, αδυνατούν να πάρουν υπόψη τους μια τέτοια δυνατότητα, τότε αυτές καταρρέουν μπροστά στο ’ουσβιτς σαν χάρτινοι πύργοι και οι ουτοπίες τους έχουν τόσο πολύ αξία όσο το κενό αυτό που εμπεριέχουν, δηλαδή μηδέν.

προβοκάτορας: Εκτός αυτού, μας πιάνει ανατριχίλα όταν φανταζόμαστε τέτοιους ευτυχισμένους κόσμους (θα πρέπει να είναι η κόλαση επί γης), ελπίζουμε να μην τους ζήσουμε ποτέ, μια και θα αναγκαστούμε να είμαστε πάλι απέξω.

πράκτορας: Και μια λεπτομέρεια: Για κάθε γνωστό ή άγνωστο άτομο για το οποίο επιθυμούμε ή είμαστε αναγκασμένοι να σχηματίσουμε μια γνώμη, θέτουμε αδιάκοπα και με επιμονή, την ίδια στερεότυπη και τετριμμένη ερώτηση: Πως θα φερόταν αυτός ή αυτή, πως θα φερόταν αυτή ή η άλλη συλλογικότητα ή κοινωνική ομάδα εάν επαναλαμβανόταν το ’ουσβιτς ή κάτι ανάλογο; Η απάντηση σε αυτήν την ερώτηση είναι το κυρίαρχο, το απόλυτο και καθοριστικό κριτήριο με το οποίο μετράμε και εκτιμούμε τα άτομα και τις ομάδες, τις πράξεις τους και την συμπεριφορά τους.

 

5. Τι το αρνητικό βλέπετε στις ουτοπίες, εννοούμε τις θετικές, απελευθερωτικές ας πούμε, ουτοπίες;

πράκτορας: Αυτό είναι το πρόβλημα, τίποτε αρνητικό, μόνο θετικά. Εκείνο που βλέπουμε είναι μια φαντασίωση, πλασμένη αποκλειστικά στα μυαλά των δημιουργών της, έξω (με την έννοια ότι πρόκειται για το μέλλον) από την ωμή πραγματικότητα. Κάτι το θετικό, μια αναφορά δράσης σε ή με κάτι το θετικό δεν υπάρχει για μας. Αυτό σημαίνει ότι αποκρούουμε όλα ανεξαιρέτως τα εποικοδομητικά, θετικά μοντέλα και θεωρίες για το μέλλον, πρεσβεύουμε μια αποκλειστικά αρνητική και καταστρεπτική αντίληψη, στάση, ενέργεια , δράση. Τίποτε άλλο.

Έστω και σύντομα, έστω και απλά, να το εξηγήσουμε: Με την πραγματικότητα στην οποία ζούμε, δηλαδή αυτήν που αντιλαμβανόμαστε με τα μέσα που διαθέτουμε (αισθήσεις, λογική κλπ) έχουμε κάποιο πρόβλημα ή όχι. Όταν ένα άτομο ή μια ομάδα ατόμων δεν έχει με τις συνθήκες ή με πλευρές των συνθηκών, μέσα στις οποίες ζει κανένα πρόβλημα, ούτε καν περνά από το μυαλό του η ιδέα να κατασκευάσει ένα μοντέλο, μια θεωρία που να ανατρέπει αυτήν την ευχάριστη πραγματικότητα ή αυτές τις ευχάριστες πλευρές της. Ούτε καν περνά από το μυαλό του να βρει, να κατασκευάσει έννοιες και λέξεις που να εκφράζουν αυτή του την αντίθεση (όχι η λέξη σκλαβιά επήλθε από την ελευθέρια αλλά το αντίθετο, όχι η λέξη εκμετάλλευση επήλθε από την μη εκμετάλλευση αλλά το αντίθετο κλπ). Θέλουμε δηλαδή να πούμε ότι δράση ή αντίσταση (για να χρησιμοποιήσουμε τις συνήθεις ορολογίες) αναπτύσσει ένα άτομο ή μια ομάδα ατόμων μόνο και αποκλειστικά ενάντια σε κάτι το υπαρκτό (αντιλαμβανόμενο) αρνητικό και σε τίποτε άλλο. Με αυτή την δράση προσπαθεί να απαλείψει το αρνητικό, να το καταστρέψει, να το εξαφανίσει, ώστε να πάψει να ενοχλεί ή να εξοντώνει.

προβοκάτορας: Θα κάνω έναν συμβιβασμό για να γίνουμε κατανοητοί: Το μόνο θετικό που μετά ίσως να υπάρξει, ίσως για ένα μικρό ή μεγάλο διάστημα, θα είναι η απουσία του αρνητικού. Λέμε τα ίσως, γιατί μπορεί να έχουμε και ακόμη χειρότερες καταστάσεις από αυτές που αντιπαλέψαμε (αυτά έχουν οι προφητείες για το μέλλον). ’σε που με κάτι τέτοιες υποθετικότητες πλησιάζουμε και εμείς σε επικίνδυνο βαθμό τις ουτοπίες του μέλλοντος (για αυτό και μιλήσαμε για συμβιβασμό). Εμείς λεμε ότι το μέλλον το δημιουργεί το παρόν, μόνο το παρόν μπορεί να «εποικοδομήσει» (δηλαδή να καταστρέψει, με την έννοια της απουσίας, της εξάλειψης του αρνητικού).

Ακόμα και η δράση για μια αναδημιουργία της κοινωνίας με κατεύθυνση τον σοσιαλισμό, τον κομμουνισμό, την αναρχία, την οικολογική κοινωνία ή την απόλυτη ατομική ελευθερία κλπ, δεν είναι τίποτε άλλο από προγράμματα και συστήματα υπαρκτών ενεργειών, στάσεων, αντιλήψεων μέσα στην παρούσα κοινωνική πραγματικότητα, μέσα στο Τώρα και στο Εδώ.

Εκτός αυτού, ακόμη και αν υποθέσουμε ότι κάτι τέτοιο θα ήταν δυνατό, θα περιλάμβανε αυτό αυτομάτως μια εντελώς συγκεκριμένη σύνθεση/αποσύνθεση των σχέσεων εξουσίας.

Όταν λοιπόν δημιουργεί κανείς τέτοια μοντέλα, δημιουργεί κόσμους, κοινωνίες. Αυτό το είδος μελλοντικής αρχιτεκτονικής εμπεριέχει χειρότερα πράγματα από τις προφητείες. Διότι όταν η πρόγνωση ενός προφήτη δεν επαληθεύεται, μπορεί αυτό να έχει επίπτωση απλώς και μόνο στην ιδιότητα και φήμη του προφήτη ή του μάντη, με το να χάσει αυτήν την ιδιότητα ή φήμη του. Τα μη προφητικά όμως επαναστατικά-κοινωνικά μοντέλα είναι υποχρεωμένα, από την στιγμή που θα εκφραστούν, από τη στιγμή που θα καταγραφθούν, να παλέψουν, να κάνουν τα πάντα για την εφαρμογή τους, ανεξάρτητα αν αυτή η εφαρμογή έχει κάποια σχέση με την εξέλιξη της πραγματικότητας η όχι. Έτσι, σε αντίθεση με τον κακό προφήτη ή μάντη, προσπαθούν

να εξαναγκάσουν τη πραγματικότητα να αλλάξει στον βαθμό που θα χωράει, θα ταιριάζει στο μοντέλο ή στην θεωρία (αν γινόταν το αυτονόητα αντίθετο -αλλαγή του μοντέλου για να ταιριάξει στην εκάστοτε πραγματικότητα - θα αποδείκνυε την ηλιθιότητα της μοντελοποίησης, θα αναιρούσε την αναγκαιότητα της).

πράκτορας: Από τη άλλη, επιφέρει αυτή η αντίληψη και άμεσα αποτελέσματα. Αυτή η συνεχής μεταφορά στο μέλλον της άμεσης ανάγκης για επέμβαση Εδώ και Τώρα, έρχεται σε αντίθεση με την εφήμερη ύπαρξη των ανθρώπινων όντων, γίνεται φρένο στις άμεσες ανθρωπιστικές ανάγκες και μετατρέπεται σε μια θανάσιμη αυταπάτη (τα ξαδέλφια τους, οι θρησκείες, είναι πιο ειλικρινείς με τα περί άλλης ζωής, παράδεισους κλπ)

 

6. Εσείς πως νιώθετε και πως συνυπάρχετε σήμερα μαζί με τους αυτόνομους ή την antifa ; Το εμφανές για μας είναι ότι η γερμανική κοινωνία (και αριστερά) έχει περάσει σε πιο μετα-μοντέρνες καταστάσεις… Δηλαδή, μοιάζει σαν να έχουν ειπωθεί τα πάντα και πλέον υπάρχει μια ανακύκλωση….

πράκτορας: Σήμερα υπάρχουν ελάχιστες επαφές και κοινές ενέργειες, για τους λόγους που αναφέραμε πιο πάνω. Όχι ότι όλοι είναι το ίδιο, αλλά γιατί και αυτοί που ίσως είναι διαφορετικοί, το βουλώνουν όταν γράφονται και πραγματοποιούνται τέτοιες βρωμιές. Όπως και στην Ελλάδα, δεν θέλουν να χαλάσουν την ισχύουσα αρμονική συμβίωση. Όπως βλέπετε, ο καθένας μπορεί να διαφοροποιηθεί από τους άλλους. Δεν θα γίνουμε εμείς οι ντετέκτιβ που θα ανακαλύπτουμε τους καλούς από τους κακούς.

προβοκάτορας: Από την άλλη, στα 15 χρόνια τώρα που αντέχουμε, ιδρύονται και διαλύονται δεκάδες αντιρατσιστικές, αυτόνομες, ελευθεριακές, αντιφα, antideutsch κλπ. συλλογικότητες που καθιστούν δύσκολη μια κάποια συνέχεια μιας συζήτησης, αντιπαράθεσης και πρακτικής. Το πρόβλημα δεν είναι «ίδρυση-διάλυση», αλλά το ότι ακολουθούν την μόδα, το επίκαιρο, δεν δίνουν συνέχεια και εξέλιξη στο περιεχόμενο τους. Έτσι φτάνουμε σήμερα στο σημείο να βρισκόμαστε μπροστά σε τραγελαφικές καταστάσεις όταν θέματα και πρακτικές που μέχρι πρότινος νομίζαμε ότι ξεκαθαρίστηκαν πριν 10 χρόνια, ξαναβγαίνουν στην επιφάνεια σαν κάτι καινούργιο, σαν μια νέα ανακάλυψη ή όπως το λέτε εσείς «ανακύκλωση». Καταλαβαίνετε λοιπόν ότι σε κάποια στιγμή σου φεύγει η όρεξη να πιπιλήσεις ξανά χιλιοειπωμένα πράγματα (και μόνο από λόγους τεμπελιάς δυσκολεύεται κανείς να αρχίσει πάλι αυτήν την δουλειά του Σίσυφου).

 

7. Γιατί, όπως σας έχουμε γνωρίσει τουλάχιστον μέσα από τα κείμενά σας στα ελληνικά, εστιάζετε στον αντι-ρατσισμό και τον γενικότερο αγώνα ενάντια στον αντισημιτισμό; Αυτό έχει να κάνει με τη γερμανική περίπτωση; Είναι και άλλες ομάδες που δρουν και μιλάνε με παρόμοιο τρόπο ή ισχύει και εκεί το ελληνικό φαινόμενο ότι «πρώτα πρέπει να πείσουμε ότι είμαστε αντι-καπιταλιστές και με την ταξική ανάλυση και όλα τα άλλα τα βρίσκουμε μετά…» ;

πράκτορας: Η εξέλιξη και η κατεύθυνση του CM έχει πράγματι να κάνει άμεσα με την γερμανική ιδιαιτερότητα, χωρίς αυτό να αποκλείει ανάλογες πλευρές που συναντάει κανείς σε άλλες χώρες, όπως πχ τον λαϊκό ρατσισμό ή τον αντισημιτισμό (που μετά το ’ουσβιτς είναι συνώνυμο με την εξόντωση).

Ας το κάνουμε το θέμα πιο συγκεκριμένο και ας μιλήσουμε λοιπόν για τον αντιφασιστικό αντισημιτισμό της ελληνικής αριστεράς, των ελλήνων αντιεξουσιαστών κλπ. (όχι εμείς, αυτοί ονομάζουν το μίσος τους ενάντια στο Ισραήλ αντιφασιστικό). Αντιπροσωπείες τους κάνουν λοιπόν εκδρομές προς την Χαμάς και προς την Χεζμπολάχ (μέχρι χθες νόμιζαν ότι πρόκειται για πόλεις της μέσης ανατολής και μόνο όταν έμαθαν το σκοπό τους, την διάλυση του Ισραήλ, τους ανακάλυψαν).

Τα ταξίδια αυτά λοιπόν τα κάνουν για να συζητήσουν τη λύση του «εβραϊκού προβλήματος» με τους - στον ιερό αυτό πόλεμό τους - συμμάχους τους: «Εάν συγκεντρωθούν οι Εβραίοι στο Ισραήλ, θα μας γλιτώσουν από τον κόπο να τους κυνηγήσουμε σε όλο τον Κόσμο» (Σεΐχης Χασάν Νασράλα, ηγέτης της Χεζμπολάχ).

προβοκάτορας: Σαν γνήσιοι αντιφασίστες απεχθάνονται το ολοκαύτωμα και σαν γνήσιοι αντισημίτες τους εβραίους, για αυτό και ψάχνουν συνεχώς για εναλλακτικές λύσεις στο ολοκαύτωμα. Οι πιο ειλικρινείς (και βιαστικοί) από αυτούς προτιμούν τις γρήγορες λύσεις (να τους πετάξουν στη θάλασσα), άλλοι σχεδιάζουν την διάλυση του Ισραήλ και το πέρασμά του στους από πάλαι ποτέ αυτόχθονες ιθαγενείς (προς το παρόν στην κορυφή της λίστας των δικαιούχων κληρονόμων στέκουν «οι Παλαιστίνιοι»). ’λλοι κάνουν σχέδια για μια εβραϊκή μειονότητα σε ένα ενιαίο παλαιστινιακό κράτος (φυσικά με δημοκρατικά, ανθρώπινα δικαιώματα και αλλά μοντέρνα μέσα καταστολής) κλπ. Έτσι, τα σχέδια που έχει μέχρι τώρα προετοιμάσει η ελληνική και παγκόσμια αριστερά είναι περισσότερα από ότι έχουν φτιάξει οι παλαιστίνιοι και οι ισραηλινοί μαζί ή χωριστά όλα αυτά τα χρόνια. Το μίσος ως γνωστό οξύνει την εφευρητικότητα. Το εξολοθρευτικό μίσος οξύνει την μανιακότητα.

Υπάρχει λοιπόν κανένας λόγος για να μάθουμε τι άλλες ουτοπίες και επαναστατικές θεωρίες έχουν τέτοια κόμματα, οργανώσεις και συλλογικότητες; Υπάρχει κανένας λόγος να μάθουμε τι λενε για την κοινωνία, για τους εργάτες και τους εργοδότες, για οτιδήποτε άλλο; Η όλη φιλολογία τους για τους παλαιστίνιους, προέρχεται από αυτούς που μόλις οι δυο πληθυσμοί τα βρούνε μεταξύ τους, μόλις δουν ότι οι προστατευόμενοι τους δεν θέλησαν ή δεν μπόρεσαν να υλοποιήσουν τις εξολοθρευτικές επιθυμίες των υποστηρικτών τους, θα τους παρατήσουν αυτοστιγμής στο έλεος του θεού, του όποιου θεού.

πράκτορας: Στο θέμα του ρατσισμού και του αντισημιτισμού παραμένουμε αρχαϊκοί, « χαμένοι» όπως θα έλεγε ο Παζολίνι «στην αθωότητα της βαρβαρότητας »: Θεωρούμε αδύνατον να υπάρξει

ένα απελευθερωτικό, επαναστατικό, αυτόνομο, αναρχικό ή οτιδήποτε άλλο κίνημα, που να μην έχει σε πρώτη θέση την τελεσίδικη, απόλυτη, και με αυτοθυσία πρακτική και θεωρητική αντίληψη της συμπαράστασης και υποστήριξης των στιγματισμένων. Όταν τέτοια κινήματα όμως καταντάνε στην καλύτερη περίπτωση να θεωρούν αυτό το ζήτημα σαν ένα από τα μέσα μαζικοποιήσής τους, τότε μετατρέπονται αυτά τα απελευθερωτικά, επαναστατικά, αυτόνομα, αναρχικά ή οτιδήποτε άλλο κινήματα σε αποτελεσματικά και ακαριαία μέσα εξόντωσης. Η δε κοινωνία που θα πλάσουν (στη ζωή ή στην φαντασία τους) θα είναι όπως τα θεμέλια της: Φτιαγμένη πάνω στα πτώματα των στιγματισμένων.

Για μας είναι αδύνατον - για οποιοδήποτε λόγο και από οποιοδήποτε κίνητρο - να διανοηθούμε μια οποιαδήποτε κριτική στα θύματα των πλειοψηφικών, ούτε φυσικά και στα μέσα με τα οποία διαλέγουν τον τρόπο επιβίωσης τους. Αυτό απορρέει κύρια από δυο βασικούς λόγους: Πρώτον, η κατάσταση στην οποία αναγκάζονται να βρίσκονται, αποκλείει, αφαιρεί κάθε άλλο εγχείρημα και δεύτερον ισχύει για μας το κατηγορηματικό αξίωμα, ότι στην αντιπαράθεση ανάμεσα στους διώκτες του όχλου και αυτών που έβαλαν στο στόχαστρο τους στεκόμαστε χωρίς καμία απολύτως επιφύλαξη στο πλευρό των θυμάτων και μόνο. Αυτό σημαίνει ότι το μόνο που μπορούμε να εκπροσωπούμε σε αυτή την δυαδική σχέση κυνηγού και θηράματος είναι, οπουδήποτε και με οποιοδήποτε μέσο να σταθούμε ενάντια στις πράξεις βίας τους και να θέσουμε τέρμα στην φυσική ή ψυχική εξόντωσή τους.

Όταν λοιπόν θέλει κάποιος για οποιοδήποτε λόγο να σχηματίσει μια γνώμη, να κάνει κριτική στα θύματα (όπως πχ το άγχος τους με τον αλβανικό εθνικισμό), τότε θα πρέπει πρώτα να φροντίσει να σταματήσει η διαδικασία εξόντωσης στην οποία βρίσκονται οι στιγματισμένοι, ώστε να μην εξοντώνονται πια, να μην βρίσκονται στην θέση του κυνηγημένου/ του θύματος/ του θηράματος.

 

8. Και εδώ υπάρχουν ανάλογες στάσεις και ενέργειες, όπως οι διαδηλώσεις /διαμαρτυρίες για τον θάνατο του αλβανού Λεωνίδα Καλτσά στο ΑΤ Ιλίου.

προβοκάτορας: Εκ πρώτης όψεως θα συμφωνούσαμε. Είπαμε εκ πρώτης όψεως. Αν αφιερώσουμε όμως λίγο, ελάχιστο μόνο χρόνο, τότε θα αρχίσει αυτή η εικόνα να μπάζει νερά με κίνδυνο να βουλιάξει. Να πάρουμε τα πράγματα με την σειρά. Έναν 19χρονο αλβανό τον πεθαίνουν, τον αυτοκτονούν - όπως και πολλούς, πάρα πολλούς άλλους - σε ένα αστυνομικό τμήμα (αυτή την φορά στο Ίλιον). Το Φόρουμ Αλβανών Μεταναστών καλεί για τις 19.4. σε διαδήλωση διαμαρτυρίας με την οποία θέτει ένα απλό και στοιχειώδες αίτημα: N α σταματήσουν επιτέλους να θανατώνουν τους συμπατριώτες τους και τους άλλους μετανάστες είτε στα σύνορα, είτε στα αστυνομικά τμήματα, είτε αλλού: « οι δολοφονίες συνεχίζονται από τα σύνορα στα τμήματα ». Δηλαδή θέτει τα αίτια του θανάτου του Λεωνίδα Καλτσά σε άμεση σχέση με την καταγωγή του. Αυτονόητο, μιας και ως γνωστό, οι πιθανότητες να επιζήσεις σαν Αλβανός στα ελληνικά ΑΤ είναι πολύ λιγότερες από το σαν έλληνας. Εδώ όμως έκανε το Φόρουμ τον λογαριασμό χωρίς τον ξενοδόχο (την ελαν/εραν). Το «αριστερό σχήμα Ιλίου» πχ καταφέρνει να βγάλει ανακοίνωση διαμαρτυρίας για τον Λ. Καλτσά χωρίς να αναφέρει ούτε το όνομα του, ούτε την καταγωγή του. Στη δεύτερη διαδήλωση αναρχικών ομάδων την Παρασκευή (πέρα που ήταν διπλάσια από αυτή του Φόρουμ, γιατί άραγε; ίσως γιατί η του Φόρουμ ήταν την Πέμπτη και οι Α ως γνωστόν έπρεπε να πανε στο παζάρι;) έπαιζε τριτεύοντα ρόλο πια η προέλευση του και τα ρατσιστικά κίνητρα των υπαίτιων.

Έτσι μετατρέπεται μια αντιρατσιστική σε μια αντικρατική διαμαρτυρία. Όχι ότι έχουμε κανένα πρόβλημα με αντικρατικές ενέργειες, εντελώς το αντίθετο: Έχουμε ένα πρόβλημα όταν τα κίνητρα των υπαίτιων κουκουλώνονται, όταν οι μπάτσοι παρουσιάζονται ότι σκοτώνουν τυφλά, χωρίς επιλογή του θύματος τους, όταν το εξοντωτικό κίνητρο, ο ρατσισμός κρύβεται πίσω από την κριτική για το κράτος. Σε πλήρη αντίθεση δηλαδή με το « οι δολοφονίες συνεχίζονται από τα σύνορα στα τμήματα ». Είναι η ανωνυμοποίηση του θύματος και η αφηρημενοποίηση του εγκλήματος ή όπως γράψαμε πριν λίγο καιρό « Το κοινό που έχουν οι ελληναράδες με τους διάφορους Α, είναι ότι και οι δυο πλευρές επιδιώκουν να μην είσαι Αλβανός, να μην ακουστεί «ναι ρε, Αλβανός», να ξεχάσεις ότι είσαι τέτοιος ».

Ίσως θα μπορούσαν να βγουν από το αδιέξοδο αν υποστήριζαν την διαδήλωση του Φόρουμ (και άκουγαν προσεχτικά τι έλεγε το Φόρουμ). Αυτό είναι όμως μια άλλη ιστορία που έχει να κάνει με κάτι ιδεολογικές ταυτότητες, με κάτι πλειοψηφίες αυτοχθόνων, με κάτι περί σεβασμού των αντιλήψεων των στιγματισμένων, με κάτι κόμπλεξ πρωτοπορίας και άλλα προβληματικά, αξεπέραστα εμπόδια..

πράκτορας: Το άλλο ερώτημα, για το αν υπάρχουν κι άλλοι με ανάλογες αντιλήψεις έξω από τον ευρύτερο χώρο μας, το βάζαμε κι εμείς μέχρι πρότινος χωρίς να μπορέσουμε να δώσουμε μια τελική απάντηση... έχει και η μοναξιά τα προτερήματα της.

 

9. Μάλλον η πιο συχνή κατηγορία που ακούτε είναι ότι είστε «γενικά, ενάντια στη γερμανική κοινωνία» και ότι δεν προσπαθείτε να διακρίνετε ένα υποκείμενο που θα είναι επιφορτισμένο με την απελευθέρωση. Πως συνδυάζεται στην ομάδα σας το ότι είστε μετανάστες σε μια ξένη χώρα που συγκροτηθήκατε για λόγους επιβίωσης και το ότι είστε πολιτικοποιημένα άτομα που θέλουν να παίρνουν θέσεις για τα διάφορα γεγονότα που έχουν να κάνουν με την κοινωνική απελευθέρωση;

πράκτορας: Γιατί ονομάζετε τον έπαινο αυτό κατηγορία; Ήμασταν και είμαστε ενάντια στην γερμανική κοινωνία με όλα ης τα έπιπλα από οξιά ή από Ικέα, με όλα τα γερμανικά δάση της, με όλες τις Autobahn της, με τον ξανασμιγμένο πληθυσμό της. Αυτό προσπαθήσαμε να το εκφράσουμε με το σλόγκαν μας, « δεν θέλουμε ούτε μια καλύτερη, ούτε μια αντιιμπεριαλιστική, ούτε μια αντιγερμανική, ούτε μια οικολογική, ούτε μια αντικαπιταλιστική αλλά καμία Γερμανία », τονίζοντας μάλιστα και τον βραχυπρόθεσμο στόχο μας, την δημιουργία κοινών συνόρων μεταξύ Γαλλίας και Πολωνίας.

προβοκάτορας: Ο – δυστυχώς- μεταλλαγμένος W . Port θα έλεγε: « Γερμανική νοοτροπία είναι η αγάπη στον τόπο, στην γειτονιά, στην χώρα, στον λαό και στην πατρίδα, στο έδαφος και στην

μητέρα γη, στον εγχώριο ζωικό και φυτικό πλούτο, στα γερμανικά δάση, στην παράδοση, σε ότι είναι ωμό, άσχημο, άγευστο και σε κάνει δυνατό ».

Σε εποχές όπου ολόκληρα κράτη διαλύονται, κατακερματίζονται κλπ, αξίζει τον κόπο να το σκεφτεί κανείς. Η εφαρμογή του μάλιστα θα ήταν πιο εύκολη από τον διαμελισμό της Γιουγκοσλαβίας ή της Σοβιετικής ένωσης. Το βόρειο τμήμα πχ στην Δανία (της ανήκε από παλιά ένα κομμάτι), την Saarland πίσω πάλι στην Γαλλία, τις ανατολικές περιοχές στην Πολωνία και στην Τσεχία (αν φυσικά τις θέλουνε), την Βαυαρία στην Αυστρία (και όλο μαζί στην Ουγγαρία) κλπ.... υπάρχουν δηλαδή καθαρές λύσεις, και άμα θέλουν και ιστορικές τεκμηριώσεις για να κρατηθούν οι τύποι και οι διεθνείς κανονισμοί, ευχαρίστως να τους τις προσφέρουμε (χαιρετίσματα στον Morgenthau ).

Ναι, φυσικά, είναι όλα αυτά όνειρα, αλλά τόσο ρεαλιστικά ή ουτοπικά όσο και τα διάφορα είδη των επαναστάσεων που προσφέρονται κάθε πέμπτη στα απελευθερωτικά παζάρια.

πράκτορας: Στη Γερμανία βλέπουμε την με σταθερότητα συνέχιση εθνικοσοσιαλιστικών αντιλήψεων, κοινωνικών σχέσεων και παραδόσεων (συνηθειών). Και κάθε φορά, όταν είναι απαραίτητο, κινητοποιείται αυτή η μοναδική εμπειρία, αυτή η συλλογική μνήμη και ιστορική συνείδηση. Όταν δεν πάρει κανείς υπόψη του αυτήν ακριβώς τη μοναδικότητα της εμπειρίας και συλλογικής μνήμης στην μετά-’ουσβιτς γερμανική κοινωνία, θα του είναι αδύνατον να εξηγήσει αλλά ούτε και να σταματήσει αποτελεσματικά τις πάνω από 150.000 ρατσιστικές και αντισημιτικές επιθέσεις από την επανένωση μέχρι σήμερα. Και δεν μιλάμε εδώ μόνο για την ποιότητα των επιθέσεων αλλά και για την ποσότητά τους, που έχουν πάρει πληθωριστικές διαστάσεις. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της αστυνομίας, είχαμε τα πρώτα χρόνια της επανένωσης, πάνω από 2.300 ρατσιστικές και αντισημιτικές επιθέσεις το χρόνο. Το 2005 έφτασαν τις 15.000 το χρόνο και πέρσι, το 2006 ξεπέρασαν τις 18.000, ανάμεσά τους και 2-3 μέσο όρο την εβδομάδα βεβηλώσεις εβραϊκών νεκροταφείων! Είπαμε, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία. Τα ανεπίσημα μιλάνε για πολλαπλάσιο αριθμό, μια και για να χαρακτηρίσει η αστυνομία μια πράξη ως ρατσιστική ή αντισημιτική πρέπει ο ή οι δράστες να ξέρουν απέξω το πρόγραμμα της NPD , να ουρλιάξουν τουλάχιστον 3 φορές «ζήτω ο Χίτλερ» και να τραγουδάνε ταυτόχρονα φασιστικούς ύμνους. Με τάσεις ραγδαίας ανόδου. Καμία χώρα στην Ευρώπη δεν έχει να παρουσιάσει ούτε σε σχετικούς, ούτε σε απόλυτους αριθμούς τέτοια επιτεύγματα.

Ολόκληρες περιοχές στην ανατολική Γερμανία έχουν ανακηρυχτεί από τους αυτόχθονες και τις πρωτοπορίες τους σε « εθνικά απελευθερωμένες περιοχές » (που σημαίνει ότι εκεί δεν υπάρχουν πια ξένοι, και αν τυχόν εμφανιστεί κανένας ... θα είναι τυχερός άμα τους ξεφύγει). Αυτή η πραγματικότητα ήταν που ανάγκασε τους οργανωτές του περσινού μουντιάλ να μην αφήσουν σχεδόν καμία ξένη ομάδα να μείνει στο διάστημα των αγώνων σε ανατολική περιοχή, μια και δεν μπορούσαν να εγγυηθούν την σωματική τους ακεραιότητα (μόνο η Εθνική Ουκρανίας έμεινε στο Potsdam , έξω από το Βερολίνο, όπως δείχνει ο Χάρτης).

προβοκάτορας: Ο Eikel Geisel θα έλεγε «οι γερμανοί δεν είναι άρρωστοι, είναι αθεράπευτα υγιείς»

πράκτορας: Το εθνικοδημοκρατικό κόμμα (ναζίδες) εισβάλει δημοκρατικά στα τοπικά κοινοβούλια, ολόκληρα χωριά και προλεταριακές συνοικίες απολαμβάνουν την εθνική τους υπόσταση. Το γερμανικό κράτος επεμβαίνει αυτή την στιγμή, δραστήρια και με επιμονή σε πάνω από 70 χώρες ανά τον κόσμο, είτε στρατιωτικά, είτε με χρηματικούς και οικονομικούς εκβιασμούς, είτε με τα διάφορα Ινστιτούτα του προς εκπολιτισμό των βαρβάρων, είτε με την διπλωματική ράβδο του για να τους ενσωματώσει στις σφαίρες επιρροής του ή να διαμελίσει ανεπιθύμητες χώρες, περιοχές και πληθυσμιακές ομάδες.

Ο νέος αντίποδας των ΗΠΑ, με την βοήθεια μεταξύ των άλλων και των διαφόρων κινημάτων ενάντια στο Αυτό και στο ’λλο (το γερμανικό κράτος τροφοδοτεί όσο κανένα άλλο κράτος της Ευρώπης, άμεσα ή έμμεσα, πληθώρα από μη κρατικές οργανώσεις κλπ), δημιουργεί νέα μέτωπα και άξονες. Και όλα αυτά με την ανοχή αν όχι υποστήριξη, των διαφόρων Α, μια και η Γερμανία θεωρείται σαν μεταμελημένη και φιλειρηνική δύναμη που κάποιες φορές τα λεει με θάρρος στους «αγγλοσάξονες» της γηραιάς ή της νέας ηπείρου.

προβοκάτορας: Όταν λοιπόν η μεγαλύτερη ιστορικός όλων των εποχών κάνει βαρύγδουπες ιστορικές αναλύσεις του στυλ.. «…αντικρούστηκαν οι εστίες που ήθελαν την παλινόρθωση και αντικρούστηκε επίσης το κύριο και βασικό το ότι ο ιμπεριαλισμός ήθελε να προκαλέσει έναν πόλεμο Γερμανίας και Σοβιετικής Ένωσης, να ηττηθεί η Σοβιετική Ένωση, να κουραστεί η Γερμανία, για να μπορέσουν μετά να τη νικήσουν τη Γερμανία οι υπόλοιποι για να γίνει μία άλλη αναδιανομή » (Α. Παπαρήγα σε συνέντευξη τύπου του ΚΚΕ στις 19/1/2006, Ελευθεροτυπία, 20-1/2006), τότε θα ήταν θανάσιμο λάθος να εξηγηθούνε τέτοια μαργαριτάρια με το διανοητικό επίπεδο της εκφωνήτριας τους, αλλά να τους δοθεί όλη η σοβαρότητα που πρέπει να δίνεται σε εθνικομπολσεβίκικες αντιλήψεις και προπάντων σε φιλογερμανικές διαθέσεις.

Και ρωτάμε: Γιατί λοιπόν να ξαναδώσει κανείς και πάλι σε αυτήν την χώρα ακόμη μια ευκαιρία (θα ήταν ήδη η τρίτη); Εμείς δεν γνωρίζουμε κανέναν λόγο υπέρ αλλά τουλάχιστον 6 εκατομμύρια κατά.

προβοκάτορας: Όπως βλέπετε δηλαδή, όταν οι ελληνοειδείς προσπαθούν να μιμηθούν τα πρότυπα τους θα πρέπει να το παλέψουν περισσότερο. Δεν αρκεί απλώς να αντιγράψουν το εφοριακό τους σύστημα, δεν αρκεί να αντιγράψουν το εκπαιδευτικό τους σύστημα, δεν αρκεί να τους θαυμάζουν για την εργατικότητα τους και τα υψηλής τεχνολογίας μηχανήματα τους αλλά θα πρέπει να καταβάλουν πολύ περισσότερες προσπάθειες. Χρειάζεται να κάνουν δεκάδες Ρέθυμνα, δεκάδες Αμάρυνθους, δεκάδες 4 του Σεπτέμβρη, δεκάδες βεβηλώσεις εβραϊκών μνημείων ολοκαυτώματος. Παραδεχόμαστε μεν ότι είναι στον καλλίτερο δρόμο προς αυτή την κατεύθυνση αλλά όπως είπαμε έχουν ακόμη πολύ δρόμο μπροστά τους για να πλησιάσουν το επίπεδο τους (το να τους φτάσουν είναι σχεδόν αδύνατο, μια και τους λείπει η ανεκτίμητη και μοναδική εμπειρία του ’ουσβιτς).

 πράκτορας: Μέσα λοιπόν σε αυτά τα σκατά, ας μιλήσουμε τώρα για επαναστατικές προοπτικές και για επαναστατικά υποκείμενα στην Γερμανία. Όπως για παράδειγμα για τις πρόσφατες κινητοποιήσεις ενάντια στην συνοδό των G -8, στο Heiligendamm .

Για να γίνει κατανοητή η αντίληψη μας, λίγα μαθήματα γεωγραφίας και πρόσφατης ιστορίας: Το Heiligendamm βρίσκετε στο πλούσιο από παραθαλάσσιες ακτές, στο ειδυλλιακό και ταυτόχρονα εξοντωτικό κρατίδιο στα βόρεια της Γερμανίας, στο Mecklenburg - Vorpommern . Πρόκειται για εκείνο το κρατίδιο όπου οι λίγοι μετανάστες ή πρόσφυγες που αναγκάζονται να μένουν εκεί, κλείνονται στους καταυλισμούς τους μόλις βραδιάσει για να αποφύγουν επιθέσεις από γερμανικές ορδές. Είναι το κρατίδιο από το οποίο προέρχονται οι δολοφόνοι των 13 προσφύγων, το κρατίδιο όπου επί μια βδομάδα, 3.000 κάτοικοι της συνοικίας του Rostock - Lichtenhagen προσπαθούσαν να κάψουν τους βιετναμέζους μετανάστες, το κρατίδιο χιλιάδων ρατσιστικών επιθέσεων, όπου εξελίχτηκαν και οξύνθηκαν τα θανάσιμα γερμανικά ένστικτα, όπως αναφέραμε χαρακτηριστικά στην αρχή. Είναι - όπως είχαμε γράψει παλιά – η πιο επικίνδυνη περιοχή του κόσμου για πρόσφυγες και μετανάστες. Είναι τέλος το κρατίδιο που σε μια από τις «επισκέψεις» μας εκεί (συγκεκριμένα στο Grevesm ü hlen ) όταν συνέλαβε η αστυνομία όλη την διαδήλωση, δεν ήμασταν σίγουροι (για πρώτη, και ελπίζουμε για τελευταία φορά) αν θα έπρεπε να τσατιστούμε ή να χαρούμε... ενόψει του όχλου που μας περικύκλωσε.

Σε αυτήν ακριβώς λοιπόν την εκρηκτική ειδυλλιακή περιοχή κινητοποιούν μεταξύ άλλων και αυτόν τον πληθυσμό ενάντια στην σύνοδο του G -8.

Αντί να τους φερθούν όπως αρμόζει στις αντιλήψεις τους και στις πράξεις τους, σπεκουλάρουν στον αντιαμερικανισμό τους για να τους κερδίσουν για τις ηρωικές τους διαδηλώσεις ενάντια στους ισχυρούς του κόσμου. Και πιστεύουμε ότι θα τα καταφέρουν. Έτσι, τον Ιούνη του έτους 2007 θα διαδηλώσουν αντιιμπεριαλιστικά χέρι με χέρι με τους δολοφόνους των 13 προσφύγων από το L ü beck , θα διαδηλώσουν χέρι με χέρι με τους εμπρηστές των κατοικιών των βιετναμέζων μεταναστών, διδάσκοντας τους και μεταφέροντας τους εμπειρίες οργάνωσης και αντίστασης. Πράγματι επαναστατικές προοπτικές για επαναστατικά υποκείμενα!

Και όταν θα λήξουν οι κινητοποιήσεις ενάντια στην σύνοδο των G -8, όταν θα γυρίσουν ικανοποιημένοι ή όχι στα σπίτια τους και θα διηγούνται μεταξύ τους τα γεγονότα, όταν τα τηλεοπτικά κανάλια αποχωρήσουν και τα φώτα της ράμπας χαμηλώσουν, τότε θα πρέπει να πάρουμε και πάλι τον δρόμο προς τα βόρεια της Γερμανίας, σε εκείνο το οικείο πια, ειδυλλιακό και εξοντωτικό τοπίο για να αντισταθούμε στις συνέπειες αυτής της κινητοποίησης και των εμπειριών που απέκτησε ο εκεί πληθυσμός από τις νέες μορφές δράσης.

Αν λοιπόν υπάρχει ανά τον κόσμο ένα κράτος του οποίου η ύπαρξη του πρέπει να αμφισβητηθεί άμεσα, τότε ... πρώτα η Γερμανία. Για τη δεύτερη και τρίτη θέση ας τσακωθούνε άλλοι. Μόνο τη τελευταία θέση διεκδικούμε για το Ισραήλ, με τη ελπίδα, όταν φτάσουμε ως εκεί, να μην χρειάζονται πια κανενός είδους αμυντικό σχηματισμό.

 

10. Τώρα, βλέπετε κάποια αντιστοιχία ανάμεσα σε Ελλάδα και Γερμανία; Στην Ελλάδα πχ, θέματα όπως το γυναικείο και πολύ περισσότερο ο αντισημιτισμός έχουν τεθεί ελάχιστα. Στην Ελλάδα φαίνεται ότι κάποια πράγματα είναι με καλύτερο τρόπο κρυμμένα (πχ οι έμφυλες σχέσεις θεωρούνται προσωπικές και όχι πολιτικές), πράγμα που ίσως έχει να κάνει με το πόσο «παραδοσιακή» είναι αυτή η κοινωνία, σε σχέση με το θρησκευτικό φαντασιακό, την οικογένεια κτλ.

προβοκάτορας: Κοιτάξτε, στην Ελλάδα κυριαρχεί το ραβασάκι, το κουμπαριό, η αισχροκέρδεια, για να βρεις μια θέση στο δημόσιο (και αλλού) πρέπει να έχεις μέσο, για να πετύχει η ακαδημαϊκή σου καριέρα πρέπει να γλύψεις ακόμη και εκεί που μέχρι χθες έφτυνες, το οικολογικό πρόβλημα ακόμη να λυθεί, οι εκλογές γίνανε βαρετά πανηγύρια, οι εργαζόμενοι περιμένουν ακόμη την συνδιαχείριση, οι τροφές νοθεύονται, το επίπεδο μόρφωσης βρίσκεται στο κελάρι, οι Αλβανοί «ρίχνουν» τα μεροκάματα, το αρνί κάθε Πάσχα και ακριβότερο (ή έρχεται από την Βουλγαρία), κάνουν νοθείες στο χρηματιστήριο κλέβοντας τα λεφτά του κοσμάκη, έχουμε και τις πυρκαγιές σχεδόν κάθε χρόνο, ανυπόφορη δηλαδή κατάσταση που δεν μπορεί να συνεχιστεί έτσι. Η ελληνική κοινωνία απαιτεί τον εκσυγχρονισμό της, να αποκτήσει προδιαγραφές διεθνούς επιπέδου, να εκπολιτιστεί. Είναι δυνατόν στον εικοστό πρώτο αιώνα, να δέρνει ακόμα η αστυνομία αθώους διαδηλωτές, αντί να συλλαμβάνει τους υπαίτιους που καίνε κιόσκια στην πλατεία συντάγματος; Είναι δυνατόν να ασκεί κανείς το δημοκρατικό του δικαίωμα διαδήλωσης, αυτό που του το εγγυήθηκε μάλιστα και συνταγματικά το κράτος του, η πολιτεία του και να του το χαλάνε κάποιοι προβοκάτορες που ζεσταίνονται στο κάψιμο γαλανόλευκων υφασμάτων, με αποτέλεσμα να δυσφημίζεται το μαζικό κίνημα; Τον πρωτοπόρο ρόλο σε αυτό ακριβώς το κίνημα εκσυγχρονισμού ανέλαβε η πλειοψηφία των ελαρ-ελαν, αυτούς ακριβώς τους πόθους και τα όνειρα των λαϊκών μαζών αγωνίζονται να υλοποιήσουν (και σε διεθνές επίπεδο τα κινήματα ενάντια στην παγκοσμιοποίηση μαζί με τα παράγωγα τους και αυτούς που τους σιγοντάρουν). Είναι δηλαδή το πλατύ λαϊκό κίνημα που παλεύει με αυτοθυσία για μια μοντέρνα κοινωνία, όπου θα μεριμνά για αυτόν το κοινωνικό κράτος, όπου θα ελέγχονται αποτελεσματικά οι τιμές, όπου θα κυριαρχεί το δίκαιο του νόμου και της τάξης, όπου δεν θα χρειάζεται να ξεσπάει ο κόσμος εν όψει τέτοιων εικόνων σε δίκαια πογκρόμ: « Χρησιμοποιούν τους κουκουλοφόρους για να συκοφαντούνται οι αγώνες, για να φεύγει απ' τη μέση η ουσία, γιατί γίνονται οι αγώνες. Για να διαμορφώνεται μια συνείδηση στον κόσμο, ότι χρειάζεται η κρατική καταστολή, γιατί κάποιος που δεν είναι μυημένος σ' αυτά τα πράγματα, όταν βλέπει αυτές τις εικόνες, πολύ σωστά εξεγείρεται » (Α. Παπαρήγα στο ραδιοσταθμό «Αλφα», από Ελευθεροτυπία,13/3/2007). Για κοινωνίες, όπου οι μπάτσοι θα δέρνουν και θα συλλαμβάνουν μόνο τους υπαίτιους και όχι κάθε αθώο πολίτη που κάνει το δημοκρατικό του καθήκον, για κοινωνίες χωρίς τα προαναφερθέντα αρνητικά παράγωγα. Αν κανείς έχει την εντύπωση ότι όλα αυτά δεν είναι τίποτε άλλο από λατρεία και πίστη προς το κράτος, το σύνταγμα και τους νόμους του, μην αρχίσει να αμφισβητεί για την νοημοσύνη του, ίσως να μην έχει λάθος εντύπωση.

 

1 1. Όταν έγινε η «εκδρομή» στην Αμάρυνθο ήσασταν από τους λίγους που υπερασπίστηκαν δημόσια εκείνη την κίνηση. Εμείς είχαμε εκπλαγεί, αρνητικά φυσικά, από τις κριτικές που ακούγαμε από παντού, για αυτό το δικό σας κείμενο ήταν μια ισχυρή βοήθεια. Ενώ βλέπαμε ότι είχε διοργανωθεί μία από τις πιο σοβαρές, σε επίπεδο προθέσεων, δράσεις αντι-εθνικισμού, όλος ο χώρος το πήρε με πολύ αρνητικό τρόπο. Ότι πάμε να εισβάλουμε, ότι δεν μπορούμε να τσουβαλιάζουμε, ότι είμαστε ελίτ κτλ. Εμείς εκ των υστέρων βλέπουμε πως αυτός ο λόγος φώλιασε, δυστυχώς, μέσα στα μυαλά και αυτών που πήγαν στην Αμάρυνθο. Γιατί, βέβαια, είναι δύσκολο να υπερασπιστείς μια τέτοια πράξη όταν από παντού ακούς καταιγιστικές κριτικές. Ή πρέπει να αποφασίσεις μια ρήξη με κάποιο κόσμο ή να συνεχίσεις, μη βγάζοντας μιλιά για ότι έκανες αδυνατώντας να το υπερασπιστείς. Το χειρότερο για μας είναι να μη μιλάς, να μην ανοίγεις το στόμα σου μετά από κάτι τέτοιο. Και αυτό φοβόμασταν από την πρώτη στιγμή που γυρνούσαμε στη Θεσσαλονίκη. Πως το βλέπετε αυτό; Υπήρξε κάτι αντίστοιχο στη Γερμανία; Και, βέβαια, να συνυπολογίσουμε ότι εμείς κάναμε κακή αρχή εδώ αφού είχαμε πολύ σοβαρούς τραυματισμούς

πράκτορας: Ας αρχίσουμε από το τελευταίο. Τελικά ή εκτίμηση μας για το αποτέλεσμα είναι ότι ανεξάρτητα πόσο καλά θα προετοιμαζόσασταν, ανεξάρτητα ποια συλλογικότητα θα το οργάνωνε, το αποτέλεσμα θα ήταν παρόμοιο (στην καλύτεροι περίπτωση, αντί 60 τραυματισμένους θα είχατε μόνο ...58), μιας και επρόκειτο για την πρώτη φορά και δεν υπήρχε προηγούμενη, ανάλογη εμπειρία της άμεσης σύγκρουσης με «τον λαό», ώστε να την πάρει κανείς υπόψη της σαν μέτρο και σταθμό. Η διαφορά με τις δικές μας εμπειρίες είναι ότι εμείς γνωρίσαμε και είδαμε προηγούμενα σε τι πράξεις και εξάψεις είναι σε θέση αυτό το μάζωμα, όταν αναπτύσσανε τα πογκρόμ τους ενάντια στους καταυλισμούς αφρικανών προσφύγων, Ρομά, τούρκων μεταναστών κα. Για να το πούμε ωμά, έπρεπε δηλαδή πρώτα να τραυματιστούν πρόσφυγες, να καούν τούρκικες οικογένειες για να είμαστε εμείς προετοιμασμένοι. Αυτό είναι το τραγικό της δικής μας εμπειρίας μας: Χρωστάμε την σωματική μας ακεραιότητα ακριβώς σε αυτά τα πρώτα θύματα.

Σε σας δεν υπήρχε προηγούμενο ανάλογης έξαρσης. Τώρα υπάρχει. Έτσι έχουμε την κωμική κατάσταση, αντί να σας είναι ευγνώμονες και να σας ευχαριστούν όλοι οι άλλοι (αυτοί τουλάχιστον που εκτίμησαν τον βόθρο της Αμάρυνθου ανάλογα με εσάς) για το ότι τους ανοίξατε τα μάτια και τους προφυλάξατε από μελλοντικές αρνητικές εμπειρίες, σας βρίζουν και από πάνω. Για αυτό πιστεύουμε ότι και το αντίθετο να γινόταν (αν τους δέρνατε) τα ίδια σκατά θα ακούγατε, περί βίας ενάντια στον κοσμάκη κλπ. μιας και το αποτέλεσμα χρησιμοποιείται μόνο σαν δικαιολογία για να καμουφλάρουν την μετάνοια τους (η την πάγια θέση τους) για αυτό το αντιλαϊκό αμάρτημα.

προβοκάτορας: Εδώ πρέπει να κάνουμε μια παρένθεση και μια κριτική: Της Αμάρυνθου προηγήθηκε η 4 του Σεπτέμβρη του 2004. Από ότι φαίνεται, οι συλλογικότητες που πήρατε μέρος στην διαδήλωση θεωρήσατε ή νομίσατε ότι σαν Μη-Αλβανοί θα σας φερνόντουσαν διαφορετικά, πράγμα που ήταν και είναι θανάσιμο λάθος. Ξέρετε, αυτοί έχουν αδιάσειστα κριτήρια για το ποιος είναι « δικός τους » και ποιος είναι «ξ ένος ». Δεν μπορεί κανείς και με τίποτε να τους ξεγελάσει ή για να θυμίσουμε ξανά τα λόγια του Ελία Καννέτι: «(ο όχλος) θέλει να σκοτώσει και ξέρει ποιόν θέλει να σκοτώσει. Με μοναδική αποφασιστικότητα κατευθύνεται προς αυτόν τον στόχο. Είναι αδύνατον να τον παραπλανήσεις. Αρκεί αυτός ο στόχος να γίνει γνωστός, αρκεί να διαδοθεί ποιος πρέπει να σκοτωθεί για να συγκροτηθεί μια μάζα».

Για αυτούς δεν ήσασταν αυτό που προσδιορίσατε εσείς αλλά αυτό που αποφάσισαν αυτοί: «Αποβράσματα», «πρεζάκηδες», «πουτάνες», «αναρχοτσογλάνια». Ξένο σώμα, καρκίνωμα.

Ούτε καν το κρύψανε, σας το είπανε κατάμουτρα εκεί και στο Φόρουμ τους. Έτσι (τιμητικό αυτό) μετατραπήκατε, για δυο ώρες τουλάχιστον σε στιγματισμένους, ζήσατε στο πετσί σας αυτό που ζουν άλλοι μια ολόκληρη ζωή. Τέτοιες εμπειρίες είναι λογικό ότι σημαδεύουν την ζωή, γίνονται ανεκτίμητο κομμάτι της οντότητας του ατόμου και σε αναγκάζουν να ξανασκεφτείς πολλά, πάρα πολλά πράγματα από την αρχή. Και αυτό είναι ελπιδοφόρο.

 

12. Να πάμε πάλι πίσω λίγο στον αντισημιτισμό. Βγάλαμε κάποια κείμενα μαζί τον Αύγουστο για τη βεβήλωση του μνημείου του Ολοκαυτώματος από το ΚΚΕ. Μετά από τέσσερις μήνες ήρθε ένας γνωστός και μας ρώτησε αν κάναμε πορεία στη Θεσσαλονίκη τον Αύγουστο με ισραηλινές σημαίες. Ακόμη δεν μπορούμε να καταλάβουμε πως μια προκατάληψη μπορεί να διογκωθεί τόσο και να έχει ως αποτέλεσμα το να γίνουμε ένας αρνητικός μύθος μέσα στο χώρο από την επιλογή μας και μόνο να εναντιωθούμε στον αυτονόητο αντισημιτισμό. Και, βέβαια, υπάρχει όλη η παραφιλολογία για τη σύνδεση μας με κάποιους antideutsch . Μάλιστα, κόσμος ρωτούσε αν το Morgenland είναι στο χώρο των antideutsch . Και μόλις λέγαμε όχι, συναντούσαμε βλέμματα ανακούφισης και ηρεμίας. Αλλά δε θέλαμε αυτά τα σκατοβλέμματα λες και ανακρινόμαστε για τα φρονήματά μας. Λες και ξέρουν όσοι ρωτούσαν τι είναι το antideutsch και τι δεν είναι. Αυτό το χρεώνουμε σε εθνικιστικά κατάλοιπα που έχουν κάποια άτομα του χώρου. Οτιδήποτε διαφορετικό είτε έχει να κάνει με τον αντισημιτισμό, είτε με το γυναικείο είτε με το queer θέλουν να το βάλουν σε ένα κουτάκι στο μυαλό τους για να ξεμπερδεύουν. Για αυτό δε θέλαμε να κάνουμε αυτό τον κόσμο να αισθάνεται ήρεμος. Και μετά είναι το θέμα με τις ισραηλινές σημαίες στη Γερμανία. Κάποιες φορές νιώθαμε εδώ εκπρόσωποι τύπου κάποιου anti - deutsch χώρου. Θα θέλατε να μας πείτε μια άποψη για αυτά τα θέματα; Δεν μπορούμε να εκφέρουμε καμιά σοβαρή άποψη για το anti - deutsch εμείς από εδώ. Μπορούμε να παίξουμε όμως λίγο με τις λέξεις. Καταρχήν, είστε αντι-γερμανική ομάδα;

προβοκάτορας: Ας αρχίσουμε πάλι από το τελευταίο. Όπως αναφέραμε και σε προηγούμενη απάντηση, είμαστε ασυμβίβαστα ενάντια στην Γερμανία σαν γεωγραφική, πολιτική, οικονομική και κοινωνική οντότητα. Το γιατί δεν αυτοονομαζόμαστε όμως πια antideutsch οφείλεται στο ίδιο πρόβλημα που είχε και ο ιεραπόστολος που ανακάλυψε μια φυλή και θέλησε να την εκχριστιανίσει. Επειδή όμως στη φυλή είχε πέσει μια επιδημική ανορεξία, τους γιάτρεψε πρώτα από την ανορεξία τους, πράγμα που αποδείχτηκε θανάσιμο λάθος του, μιας και ανακάλυψε εκ των υστέρων ότι επρόκειτο για φυλή …...κανιβάλων.

Έτσι και αυτοί. Στην αρχή ούτε καν να ακούσουν ήθελαν για αντιγερμανισμό. Προτιμούσαν να αυτοονομάζονται αντιεθνικιστές, πράγμα που το θεωρούσαμε σκατά, γιατί έτσι κρύβονταν και πάλι η γερμανική ιδιαιτερότητα. Μέσα από οξείες αντιπαραθέσεις αυτοονομάστηκαν antideutsch . Τότε εμφανίστηκε κάτι άλλο από αυτό που περιμέναμε. Αντί να τα βάλουν με τους οικείους τους, ανακάλυψαν τους ’ραβες, τους Τούρκους, τους ισλαμιστές, σαν το χειρότερο κακό του κόσμου, χειρότερο και από τους προγόνους τους. Το κοράνι λένε είναι όπως «ο αγώνας μου» του Χίτλερ και μάλιστα χειρότερο, τον εθνικοσοσιαλισμό τον εξάγανε στις αραβικές χώρες και έτσι απαλλάχτηκαν μια για πάντα από το βάρος του παρελθόντος τους. Μετά από αυτή την φάση, ήταν πια πολύ εύκολο να εξωτερικεύσουν τα ρατσιστικά τους ένστικτα ενάντια στους μετανάστες από τις προαναφερόμενες χώρες. Σήμερα, ένα μέρος από αυτούς απαιτεί την απέλαση των ξένων που είναι πιστοί του Ισλάμ (όπως ο Pankow από το περιοδικό Konkret ), άλλοι καλούν την αριστερά να κάψει το νεόκτιστο Τζαμί στο Kreuzberg του Βερολίνου (όπως η ομάδα του περιοδικού Bahamas ), άλλοι απαιτούν τον βομβαρδισμό ισλαμικών κέντρων (όπως ο Mathias K ü ntzel και οι φίλοι του), άλλοι ανακαλύπτουν παντού ’ουσβιτς, κρεματόρια και νέους Χίτλερ (κάτι παρόμοιο δηλαδή με τις συνεχείς ανακαλύψεις των ελαρ-ελαν για το Ισραήλ) κλπ.

πράκτορας: Για να ολοκληρώσουμε την εικόνα της γερμανικής πραγματικότητας και προς αποφυγή παρεξηγήσεων, πρέπει να τονίσουμε ότι δίπλα σε αυτούς υπάρχει φυσικά και η πλειοψηφία των αριστερογερμανών αντιιμπεριαλιστών και αντιεξουσιαστών που αντί των αράβων και των τούρκων έβαλαν - πατροπαράδοτα θα λέγαμε - στο στόχαστρο τους το «εγκληματικό Ισραήλ» (επειδή αυτοί είναι πιο ειλικρινείς και πιο ανοιχτοί στον αντισημιτισμό τους, δεν αξίζει να ασχοληθούμε ιδιαίτερα με αυτούς μια και για αυτούς ισχύουν τα ίδια περίπου με αυτά που λεμε για τους ελαρ-ελαν).

προβοκάτορας: Σχετικά με την σημαία του Ισραήλ: Όταν τα εγγόνια των θυτών οικειοποιούνται τα σύμβολα των θυμάτων των προγόνων τους, τότε μας έρχεται αναγούλα.

Η κατάσταση αυτή γίνεται εμετική, αν σκεφτεί κανείς, ότι όχι μόνο δεν τόλμησαν ποτέ να ξεσκεπάσουν τον παππού τους και την γιαγιά τους για τις τότε πράξεις τους, αλλά ούτε καν μπήκαν στον κόπο να ερευνήσουν, να μάθουν τι κάνανε οι πρόγονοι τους αυτοί τα τότε χρόνια, σε ποιο απόσπασμα δραστηριοποιήθηκε ο παππούς τους, αν δούλεψε η γιαγιά τους σε στρατόπεδο συγκέντρωσης ή περιορίστηκε μόνο στην κατάδοση των εβραίων γειτόνων της (η γκεστάπο μόνο 10% από τους γερμανούς εβραίους ανακάλυψε και συνέλαβε από μόνη της. Οι υπόλοιποι 90% συνελήφθησαν λόγω των καταδόσεων από τους γείτονες, σύμφωνα με μια έρευνα άγγλων ιστορικών). Ούτε τις πιο απλές ερωτήσεις, πχ από που προέρχεται το ωραίο, παλιό έπιπλο ή ο ακριβός πίνακας ζωγραφικής στο σαλόνι θέτουν (τις κατασχεμένες περιουσίες από εκατομμύρια εβραίους, τόσο από τη Γερμανία όσο και από τις κατεχόμενες χώρες, τις βγάζανε στο σφυρί ή τις μοιράζανε στους φτωχούς γερμανούς) και πολλά, πάρα πολλά άλλα ερωτήματα που μένουν μέχρι σήμερα αναπάντητα.

Η γενιά των θυτών έλεγε ότι « απλώς εκτελούσαμε διαταγές ». Η γενιά των παιδιών των θυτών έλεγε ότι « δεν θέλουμε πια να ακούσομε τίποτε για το παρελθόν ». Η γενιά των παιδιών των παιδιών των θυτών λεει σήμερα ότι ο εθνικοσοσιαλισμός βρίσκεται στις ισλαμικές χώρες και είναι χειρότερος από τους ναζιδες ( antideutsch ) ή στο ίδιο το Ισραήλ (αντιιμπεριαλιστές).

Για αυτό εμείς συμβουλεύουμε και τους μεν και τους δε, ότι το καλύτερο που έχουν να κάνουν για τους εβραίους και για το Ισραήλ είναι να το βουλώσουν τουλάχιστον τα επόμενα 1000 χρόνια. Έτσι για σιγουριά.

Διαφορετική είναι φυσικά η κατάσταση στην Ελλάδα και στις άλλες χώρες στις οποίες δεν υπάρχει αυτή η ιδιαιτερότητα. Όταν όμως στην Ελλάδα η εμφάνιση της ισραηλινής σημαίας δημιουργεί στους άλλους ανάλογες διαθέσεις με αυτές που δημιουργεί το κόκκινο πανί στον ταύρο, τότε, ε, τότε αξίζει κανείς να το ρισκάρει, ακόμη και όταν έχει σαν αρχή του την απόρριψη συμβόλων ταυτότητας.

Ιδιαίτερα για αυτούς που έχουν τάσεις αυτοκτονίας, τους το προτείνουμε ανεπιφύλακτα, μιας και είναι η πιο σίγουρη μορφή αποτελεσματικής αυτοχειρίας. Αρκεί να εμφανισθεί ένας με την σημαία του Ισραήλ σε μια αριστεροσύναξη (σε περίπτωση που δεν βρει μια τέτοια σημαία, κάνει και μια αλβανική την δουλειά της… στην Ομόνοια). Το αποτέλεσμα το εγγυόμαστε από τώρα (τύφλα να χει η Αμάρυνθος).

Για αυτό το λόγο, θα ήταν σωστότερο σε αυτούς που μισούν τους antideutsch (όχι για τον ρατσισμό τους αλλά επειδή τους θεωρούνε ότι είναι υπέρ του Ισραήλ), να μην αποκρούονται οι κατηγορίες αυτές αλλά αντιθέτως να προβάλλονται. Όπως τελευταία, με αφορμή το κείμενο « ναι ρε, Αλβανοί » που μας «κατηγορούσαν» σαν αλβανούς εθνικιστές. Εμείς θα ήμασταν οι τελευταίοι που θα προβάλαμε επιχειρήματα και επεξηγήσεις ενάντια στην προσωνυμία αυτή.

πράκτορας: Όσον αφορά τον μανιακό αντισημιτισμό, πιστεύουμε ότι ποτέ, τόσο στο παρελθόν όσο και στο μέλλον δεν θα υπάρξει μια ορθολογιστική εξήγηση. Είναι ενάντια σε έναν εβραίο καπιταλιστή, όχι επειδή είναι καπιταλιστής αλλά επειδή είναι εβραίος. Είναι ενάντια σε έναν εβραίο μεσίτη, όχι επειδή είναι μεσίτης αλλά επειδή είναι εβραίος. Είναι ενάντια σε έναν εβραίο διανοούμενο όχι επειδή είναι διανοούμενος αλλά επειδή είναι εβραίος. Είναι ενάντια στο κράτος του Ισραήλ όχι επειδή είναι ένα κράτος αλλά επειδή είναι ένα εβραϊκό κράτος κοκ.

Σήμερα, είναι λάθος να νομίζει κανείς ότι όλοι αυτοί οι καλοί, απλοί άνθρωποι μετατράπηκαν ξαφνικά σε αντισημίτες λόγω κάποιας προπαγάνδας ή παραπλάνησης, αλλά ότι πάντα έτσι ήσαν. Όσο όμως θα λιγοστεύει, λόγω της παρόδου του χρόνου η μνήμη του ολοκαυτώματος, όσο θα λιγοστεύουν, λόγω της βιολογικής εξέλιξης οι επιζώντες του ’ουσβιτς ανάμεσα μας, όσο θα λιγοστεύει, λόγω της (πολιτικής) μόλυνσης της ατμόσφαιρας η οσμή από τους θαλάμους των αερίων, άλλο τόσο θα αναφλέγεται το αιώνιο μίσος ενάντια στο χειρότερο εχθρό της ανθρωπότητας. Αυτή η ανάφλεξη συγκεκριμενοποιείται σήμερα κύρια με αφορμή το Ισραήλ και τροφοδοτείται καθοριστικά από την κάθε μορφής και ριζοσπαστικότητας αριστερά.

Αν λοιπόν θέλει κάποιος να μάθει αν σε μια περιοχή του πλανήτη ο αντισημιτισμός είναι ισχυρός ή όχι, δεν είναι αναγκαίες βαθιές κοινωνικές έρευνες. Αρκεί να ενημερωθεί για την δύναμη και επιρροή της εκεί αριστεράς. Ανάλογο θα είναι και το αποτέλεσμα για τον αντισημιτισμό.

προβοκάτορας: Η διαφορά με το παρελθόν είναι ότι παλιά μια αντιεβραϊκή φαντασίωση χρειαζόταν 100 χρόνια για να απλωθεί και στο τελευταίο χωριό του πλανήτη (μερικές φορές μάλιστα ούτε καν έφτανε ως εκεί), όπως πχ η ιστορία το ότι οι εβραίοι στις ιεροτελεστίες τού Πάσχα τους σφάζουν χριστιανόπουλα και τους πίνουν το αίμα. Σήμερα χρειάζονται τέτοιες φαντασιώσεις το πολύ μια βδομάδα για να φτάσουν με σιγουριά και στην πιο απομονωμένη γωνία της γης, όπως πχ η ιστορία με τους εβραίους που σώθηκαν από το WTC στις 11 του Σεπτέμβρη επειδή τους ειδοποίησε η Μοσάντ (το άκρως σοβαρό και υπαρξιακό αυτό θέμα εθνικής και ψυχικής ακεραιότητας της ελληνικής οντότητας απασχόλησε μάλιστα και την ελληνική βουλή). Επομένως η διαφορά στο σήμερα είναι απλώς ποσοτική και όχι ποιοτική. Είμαστε απόλυτα πεπεισμένοι, ότι αν δεν υπήρχε το Ισραήλ, θα έβρισκαν άλλες αφορμές, άλλες συνομωσιολογίες για να εκφράσουν την μανία τους. Σήμερα δεν είναι ούτε καν απαραίτητο να υπάρχουν εβραίοι για να αναπτυχθεί και να ξεσπάσει ο αντισημιτισμός. Και πιστέψτε μας, δεν παίζει κανέναν ρόλο πόσο φανταστικές ή πόσο ρεαλιστικές θα είναι αυτές οι ιστορίες. Θα τις πιστέψουν γιατί χρειάζονται μια δικαιολογία της μανιακότητας τους (ένας μανιακός ποτέ δεν θα πει ότι ο,τι κάνει το κάνει επειδή είναι μανιακός).

Επομένως είναι αδύνατον να γίνει μια συζήτηση για το μεσανατολικό πρόβλημα, εντελώς αδύνατον σε ένα τέτοιο κλίμα, μια και οποι o δήποτε αποτέλεσμα και να έχει, οποιαδήποτε αδιάσειστα επιχειρήματα και στοιχεία και να ειπωθούν, δεν θα παίξουν κανέναν, απολύτως κανένα ρόλο, μια και το μεσανατολικό είναι η αφορμή και όχι η αιτία του αντισημιτισμού.

Για αυτό και μας ξάφνιασε το αποτέλεσμα μιας τελευταίας διεθνούς δημοσκόπησης, ότι το Ισραήλ είναι σε πρώτη θέση με 56% σαν η πιο μισητή χώρα του κόσμου, όχι φυσικά για το ότι είναι η πιο μισητή χώρα του κόσμου, αυτό ήταν αυτονόητο, αλλά για το ήταν μόνο 56%! Και αναρωτηθήκαμε, ποιους κυνηγάνε, ποιους βάλανε σαν στόχο τότε τα υπόλοιπα 44%;

πράκτορας: Το ότι στο Ισραήλ όπως και σε κάθε κράτος υπάρχουν όλα τα φαινόμενα ενός μοντέρνου κράτους, όλα τα φαινόμενα του σύγχρονου πολιτισμού, δεν χρειάζεται να το παρουσιάσουμε σαν μια σπουδαία ανακάλυψη, είναι δηλαδή σαν να λεει κάποιος ότι το νερό είναι υγρό. Και εκεί υπάρχουν ρατσιστές, εθνικιστές, σεξιστές, εκμεταλλευτές και γενικά όλα όσα επιτεύγματα υπάρχουν δηλαδή και στην Ελλάδα. Αυτό καθαυτό επομένως δεν αποτελεί καμία, απολύτως καμία ιδιαιτερότητα. Γιατί είναι έτσι; Καιρός να αποκαλύψουμε το μεγάλο μυστικό: Γιατί – σε αντίθεση με την διαδεδομένη αντίληψη – τα στρατόπεδα συγκέντρωσης δεν ήταν αναμορφωτήρια και ιδρύματα που φτιάχτηκαν για να μαθαίνουν στους έγκλειστούς τους τρόπους καλής συμπεριφοράς. Τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και εξόντωσης φτιάχτηκαν για άλλο σκοπό, για να τους θανατώνουν, απλώς να τους θανατώνουν, τίποτε άλλο εκτός από αυτόν το σκοπό, φτιάχτηκαν μόνο και μόνο για να τους θανατώνουν μαζεύοντας τους και μεταφέροντας τους από όλη την Ευρώπη, ψάχνοντας τους με αυτοθυσία, εξονυχιστικότητα και επιμονή, αψηφώντας ταλαιπωρίες και κόπους, ξεπερνώντας τεχνικές και αποστασιακές δυσκολίες, ανακαλύπτοντας τους μέχρι και στην πιο ξεχασμένη γωνιά της Ευρώπης ... πλούσιους και φτωχούς, αριστοκράτες και ζητιάνους, άνδρες και γυναίκες, βρέφη και υπερήλικες, αρρώστους και υγιείς, αριστερούς και δεξιούς, άθεους και θρήσκους ...

Την ιδιαιτερότητα αυτού του κράτους πρέπει να την ψάξει λοιπόν κανείς στις στάχτες και στα φουγάρα των κρεματορίων, στα στρατόπεδα εξόντωσης και στους θαλάμους των αερίων, σε αυτούς που επέζησαν ενάντια σε όλες τις θεωρίες των πιθανοτήτων. Την ιδιαιτερότητα αυτού του κράτους πρέπει τελικά να την ψάξει κανείς στη δημιουργία, τη λειτουργία και προπάντων την αποτελεσματικότητα του ’ουσβιτς. Εκεί και μόνο εκεί θα του δοθεί η απάντηση. Για να το κάνει όμως αυτό είναι απαραίτητη η ενασχόληση με το έγκλημα των εγκλημάτων.

προβοκάτορας: Και φυσικά θα προτιμούσαμε την ασφαλή ύπαρξη του Ισραήλ να την πάρει στα χέρια της ένα παγκόσμιο αντιφασιστικό δίκτυο συμπαράστασης. Διότι ο μοναδικός σύμμαχός του, οι ΗΠΑ, δεν προσφέρουν καμία εγγύηση για μακροπρόθεσμη διαφύλαξη της ύπαρξής του, μιας και οι ΗΠΑ - πάλι σε αντίθεση με τις διαδόσεις που κυκλοφορούν - δεν είναι ούτε φιλοϊσραηλινές, ούτε φιλοαραβικές, αλλά φιλοαμερικανικές. Όταν λοιπόν τα συμφέροντα τους απαιτήσουν τη ρήξη με το Ισραήλ, όταν η μερίδα εκείνη της αμερικανικής κοινωνίας που υποστηρίζει σήμερα αυτό το κράτος δώσει τη θέση της στους διάφορους χριστιανούς φονταμενταλιστές, θα το κάνει χωρίς μεν και αλλά, οποιεσδήποτε και να είναι οι συνέπειες από αυτό.

Το αν ήταν σωστή η όχι η ίδρυση του κράτους του Ισραήλ δεν είναι πια σήμερα ένα σπεκουλάρισμα ή το ακόμη πιο ηλίθιο, ότι το Ολοκαύτωμα είναι «ιδρυτικός μύθος» του Ισραήλ, αλλά μια πραγματικότητα. Μια πραγματικότητα που απέδειξε ότι από την ίδρυση του και μετά, κατάφεραν σε αυτό το κράτος να επιζήσουν οι επιζήσαντες του ολοκαυτώματος και οι απόγονοι τους. Για να μπορέσουν λοιπόν να απολαύσουν την ασημαντότητα της επιβίωσης τους και οι επόμενες γενεές, είναι απαραίτητη η συνέχιση της ύπαρξης του. Αυτό δεν είναι ούτε επαναστατικό, ούτε απελευθερωτικό, ούτε καν θα σου φέρει μέλη (ή ψήφους).

Είναι απλώς προϋπόθεση για οτιδήποτε άλλο.

 

Café Morgenland, 04/2007

 
Cafe Morgenland