Café Morgenland

Στις 20 Δεκεμβρίου του 2007, δυο φίλοι, ο 20χρονος Σέρκαν (τουρκικής υπηκοότητας) και ο 17χρονος Σπύρος (ελληνικής υπηκοότητας), άναψαν τσιγάρο στο μετρό του Μονάχου. Ένας 76χρονος γερμανός (από την γενιά της Νεολαίας του Χίτλερ, όπως λενε οι Café Morgenland) προσπάθησε να τους πειθαρχήσει και να επιβάλλει τάξη (επειδή το κάπνισμα στο μετρό απαγορεύεται). Οι δυο νεαροί τον έβρισαν σαν «σκατογερμανό» κτλ και συνέχισαν το κάπνισμα. Κατεβαίνοντας από το μετρό και οι τρεις, τους έβρισε ο συνταξιούχος (ένας πρώην διευθυντής σχολείου) ρατσιστικά. Ο Σέρκαν και ο Σπύρος του επιτέθηκαν και τον δείρανε τόσο πολύ ώστε έπρεπε να μεταφερθεί στο νοσοκομείο για 10 μέρες. Η κάμερα στο μετρό που μαγνητοσκόπησε το γεγονός, οδήγησε στην σύλληψη τους. Η ταινία από την κάμερα, καθώς και φωτογραφίες, σχόλια και ρεπορτάζ για όλα τα μέλη της οικογένειας του Σέρκαν, βομβάρδιζαν μετά επί μήνες τους τηλεθεατές και έκαναν το γύρο του κόσμου μέσα από το διαδίκτυο. Το θέμα έγινε για πάνω από μισό χρόνο κυρίαρχο ζήτημα (και ξαναγίνεται πάλι ενόψει των εκλογών στην Βαυαρία). Στις εκλογές του κρατιδίου της Hessen που ακολούθησαν μετά το επεισόδιο, έγινε το κεντρικό εκλογικό θέμα και μάλιστα ζητούσαν ακόμη πιο ακραίους νόμους και μέτρα από τα ήδη ισχύοντα, όπως πχ. την (επανα)λειτουργία «αναμορφωτικών στρατοπέδων» για τους νεαρούς ξένους παραβάτες. Το σύνολο της ριζοσπαστικής, αντιρατσιστικής και αντιφασιστικής αριστεράς αλλά και των μεταναστευτικών συλλογικοτήτων  καταδίκασε τους 2 νεαρούς σαν «εγκληματικά στοιχεία», ή σαν ρατσιστές ενάντια στους γερμανούς(!), διαχωρίζοντας την θέση της. Στην καλύτερη περίπτωση, δεν έβγαλε τσιμουδιά. Μοναδική – δυστυχώς - εξαίρεση αποτέλεσαν οι CM και  ο προσκείμενος σε αυτούς χώρος, που δέχτηκαν (και δέχονται) ποικιλότροπα την οργή και το μένος του δεξιού και αριστερού όχλου, επειδή τόλμησαν να σταθούν χωρίς μεν και αλλά στο πλευρό τέτοιων «αποβρασμάτων» όπως χαρακτηρίζονται επίσημα, μιας και θεωρείται αδιανόητο, μέσα σε αυτήν την απόλυτη ομοφωνία να τολμήσει κανείς να την χαλάσει.

Στις 8 Ιουλίου 2008 καταδικάστηκαν οι δυο νεαροί από το δικαστήριο του Μονάχου με την κατηγορία της απόπειρας δολοφονίας (!) σε βαρύτατες ποινές.

Στη φωτογραφία, η χειρονομία-σχόλιο του Σέρκαν και του Σπύρου μετά την δίκη, για την καταδικαστική απόφαση, όταν  τους έβαλαν στην κλούβα για να τους μεταφέρουν στις φυλακές.  

Αναδημοσιεύουμε μια μετάφραση του δευτέρου κειμένου των CM για το θέμα αυτό (το προηγούμενο κείμενο συμπαράστασης «Ο Σέρκαν δεν έχει καμία δυνατότητα (επιβίωσης)» που γράφτηκε όταν τους συνέλαβαν, υπάρχει στα γερμανικά (για όσους γνωρίζουν γερμανικά) http://www.cafemorgenland.net/archiv/2008/2008.01.11_Serkan.htm

 

Η εκτέλεση της λαϊκής οργής

Επιτέλους επήλθε ηρεμία στην χώρα των πρώην Landser, των πρώην «νεολαιών του Χίτλερ», των πρώην SS καθώς και των απογόνων τους.

Ο Σέρκαν έφαγε 12 χρόνια κάθειρξη, ο Σπύρος αρκέστηκε στα 8,5 χρόνια. Όλα στα πλαίσια της λαϊκής οργής: «ένας νεαρός τύπος και ο φίλος του επιτίθενται σε έναν παππού στο μετρό. Προσωπικά δεν με ενδιαφέρει από που προέρχεται ή που πέρασε τα τελευταία 10 χρόνια, αλλά που θα παει τώρα να χωθεί τα επόμενα 10 χρόνια» γράφανε στα αριστερά τους φόρουμ.

Οι δρόμοι του Μονάχου είναι τώρα πιο σίγουροι και πιο προσβάσιμοι. Η χώρα μπορεί πάλι να αναπνεύσει ελευθέρα και να ανοίξει τις σαμπάνιες (πράγμα που έκαναν κατά συρροή, αν δει κανείς τους τίτλους-ζητωκραυγές των εφημερίδων και  τα σχόλια που επακολούθησαν).

Ο διάχυτος φόβος πιθανής επιείκειας από πλευράς της γερμανικής δικαιοσύνης δεν επαληθεύτηκε [1] . Τώρα μπορούν να έχουν πάλι εμπιστοσύνη σε αυτή την αρχή. Έτσι μπορούν πολύ πιο εύκολα να προχωρήσουν οι εργασίες ενσωμάτωσης, να απελαθούν οι «ανίκανοι προς ενσωμάτωση» κλπ.

Αυτές οι δρακόντειες καταδίκες, θα λειτουργήσουν  «εκφοβιστικά», μας λένε. Αν παραλληλίσει όμως κανείς αυτήν την δικαστική απόφαση με άλλες δικαστικές αποφάσεις για πολύ πιο ακραίες περιπτώσεις, πχ. την απόφαση του δικαστηρίου του Nürnberg-Fürth [2] , επίσης στη Βαυαρία τον περασμένο Μάιο, ενάντια σε μια ομάδα νεαρογερμανών που δικάστηκαν με την κατηγορία της απόπειρας δολοφονίας σε 42 περιπτώσεις και φάγανε 3 και πεντέμισι χρόνια (μερικοί μάλιστα με αναστολή), τότε καταλαβαίνει τι εννοούνε με «εκφοβισμό»: Η απόπειρα του καψίματος 42 μεταναστών και η καταστροφή εβραϊκών νεκροταφείων είναι κάτι εντελώς διαφορετικό από το να δείρει κανείς στο μετρό έναν 76-χρονο πρώην διευθυντή σχολείου, από την γενιά της «νεολαίας του Χίτλερ». Το καταλάβαμε.

Παρόλο που όλο αυτό θέαμα με τις  δίκες και τις γραφειοκρατικές διαδικασίες δεν ήταν και αναγκαίο. Γιατί να κάνουνε τέτοιες μακρόχρονες δίκες, όταν οι σύντομες είναι πολύ πιο αποτελεσματικές και το κυριότερο, όταν η καταδίκη έχει βγει ήδη πολύ πιο πριν. Την χωρίς καμία αμφιβολία καταδικαστική τους απόφαση την βροντοφώναξαν από την αρχή με απόλυτη σιγουράδα: Στα Φόρουμ τους, στις κωλοφυλλάδες τους και στα άλλα μέσα μαζικής ενημέρωσης τους. Αριστερά και Δεξιά. Όπου η αριστερά εκφραζότανε περισσότερο σαν λογοκλοπή, σαν απομιμητές του υγιούς λαϊκού συναισθήματος, ενώ η μισητή της ακολουθία εκφραζόταν πολύ πιο δροσερά, όπως αρμόζει στο γνήσιο.

Αφού κυκλοφόρησε το κείμενο μας «Ο Σέρκαν δεν έχει καμία δυνατότητα (επιβίωσης)»,

ένα κύμα φρέσκου ανέμου από τα χαρακώματα, μέσω γραπτών και φόρουμ έφτανε στον περίγυρο ή και κατευθείαν στον προθάλαμο του CM (e-mail). Παραθέτουμε εδώ μια αντιπροσωπευτική επιλογή:

Von: Mayrhofer Karl [mailto:mayrhofer.karl@vol.at]
Gesendet: Samstag, 12. Januar 2008 21:19
An: cm@cafemorgenland.net
Betreff: Serkan  

Αγαπητοί Μοργκενλαντμουσουλμάνοι  

Πολλούς χαιρετισμούς από την Αυστρία.

Προτείνω να αποκοιμίσουμε (θανάτωση με ένεση) απλώς τον Σέρκαν και τον συνένοχο του, μιας και μια επανακοινωνικοποίηση τους δεν έχει κανένα νόημα και από οικονομικής πλευράς δεν συμφέρει.  

Όλα τα μέλη των οικογενειών των παραλίγο δολοφόνων, πρέπει απλά να απελαθούν και οι υπάρχουσες περιουσίες τους να δημευθούν, ώστε να αποκατασταθούν οι ζημιές που προκάλεσαν αυτά τα γουρουνάκια του κορανιού.  

Αυτά λοιπόν,
με χριστιανικό χαιρετισμό από την Αυστρία   

Mag. Karl Mayrhofer
Kirchgasse 7
6700  Bludenz  

Πρόθεση μας εδώ δεν είναι να αποδείξουμε την ορθότητα της φράσης του Thomas Bernhard ότι, „μέσα σε κάθε αυστριακό κρύβεται ένας μαζικός δολοφόνος“. Περισσότερο θα θέλαμε, με την απαραίτητη απόσταση, να ασχοληθούμε με το περιεχόμενο αυτού και των άλλων μηνυμάτων [3] , παραλληλίζοντας τα με την αριστερογερμανική φλυαρία.  

Με τέτοιες εκφράσεις, που διέπονται από αυτοπεποίθηση και από σιγουριά για την ορθότητα της εκτίμησης, βγαίνουν στην δημοσιότητα όχι μόνο τα ένστικτά του αλλά και το ονοματεπώνυμο και η προσωπική διεύθυνση κατοικίας του γράφοντος, ατσαλωμένα με υπερηφάνεια. Σημειωτέον, ότι αυτό ισχύει για όλα σχεδόν τα e-mail που πήραμε.  

Λογικό αυτό, μια και κανείς μετά από τα τόσα χρόνια του έργου της επεξεργασίας εξάλειψης  των εγκλημάτων τους και του έργου της ανάμνησης [4] , δεν έχουν τίποτε να φοβηθούν.

Για ποιο λόγο άλλωστε; Και μάλιστα την στιγμή που η «αποκοίμιση» είναι όπως γράφει, μια οικονομικά συμφέρουσα πράξη.  

Τα υπόλοιπα με την απέλαση κλπ. έχουν γίνει πια βαρετά, μια και έχει ήδη γίνει καθημερινότητα, ακόμη και στις καλύτερες οικογένειες – ανεξάρτητα από ηλικία και ιδεολογία – να απαιτούν κάθε λίγο και λιγάκι «απέλαση».  

Ακόμη και η «δήμευση» της περιούσιας ακούγεται κάπως uncool, ιδιαίτερα αν σκεφτεί κανείς ότι και παλιότερα οι αμερικάνοι, οι ρώσοι και οι άλλοι σύμμαχοι δεν θεώρησαν κάτι τέτοιες πράξεις σαν σωστές.  

Όσον αφορά τις βρισιές, που προσπαθεί να ακούγονται σαν απαίσιες και  βρώμικες, παραδεχόμαστε μεν ότι κερδίζουν την αναγνώριση μας, δεν πετυχαίνουν όμως ούτε στο ελάχιστο τον επιθυμητό στόχο τους. Ο Karl πρέπει να το παραδεχτεί ότι τα  λογοτεχνικά πιο έμπειρα αδέλφια του είναι σε αυτό το πεδίο πολύ πιο καλύτεροι, δηλαδή πρωτοποριακοί. Αυτό ίσως οφείλεται στο γεγονός ότι το φονικό μίσος τους ενάντια στους μη γερμανούς είναι πολύ πιο αυτόχθονο και για αυτό πιο ειλικρινές. Η θαυμαστή αυτή κατάσταση, ότι αυτή η ειλικρίνεια, αυτή η ψυχική τιμιότητα,  αναζωογονεί ακόμη και τη μεσαία νοημοσύνη, μιλάει από μόνη της και δεν χρειάζεται να αποδειχτεί. Για αυτό και η μικρή επιλογή (των κοσμητικών επιθέτων) που ακολουθεί, γίνεται μόνο για να πάρει κανείς μια ιδέα: «Κατσικογαμιάδες», «χωριατομουλάδες», «γουρουνάκια του κορανιού», «ισλαμικός όχλος προσευχητών», «Μόργκενλαντ-ξένοι», «Μόργκενλαντ-μουσουλμάνοι» κλπ.  

Τα όργανα εκπροσώπησης των πολυπολιτισμικών επιχειρήσεων [5] , που από καιρό - με την επίσημη κρατική άδεια προσφοράς υπηρεσιών- που έχουν εξελιχθεί (στο δεύτερο ήμισυ της νέας χιλιετηρίδας), σε κυρίαρχο στυλοβάτη της γερμανικής κοινωνίας, αντέδρασαν πολύ πιο συγκρατημένα και προσεκτικά.  Κατήγγειλαν την πράξη (του Σέρκαν και του Σπύρου) σαν ρατσιστική (ρατσισμός ενάντια στους γερμανούς εννοείται) και διαχώρισαν την θέση τους άμεσα, κοφτά, αποτελεσματικά κλπ.  

Διότι τον επαγγελματία που προβλέπει το μέλλον μακριά και προβλέπει τις ενδεχόμενες δυσκολίες, δεν του διέφυγε το γεγονός, ότι η ενασχόληση με αυτό το ζήτημα, όχι μόνο δεν θα του έφερνε κανένα κέρδος/όφελος, αλλά υπάρχει και ο κίνδυνος, ακόμη και με το παραμικρό παραπάτημα, να του φέρει ακραία επαγγελματική ζημιά. Και πράγματι, ξαφνικά ξέσπασαν άγρια κύματα, τέτοια που επιβεβαίωσαν την επιφυλακτικότητά τους. Ακόμη και η ανώδυνη διαμαρτυρία (ενάντια σε αυτό το κλίμα) ενός δημοσιογράφου της εφημερίδας  «die Zeit» μετατράπηκε σε τρομακτικό και αξεπέραστο εμπόδιο.  

 Ας εγκαταλείψουμε όμως την σφαίρα των λογοκλοπών και ας στραφούμε ξανά στο γνήσιο:  

Von: gesa beuerbach [mailto:berndbeuerbach@alice-dsl.net]
Gesendet: Dienstag, 10. Februar 1998 07:05
An: cm@cafemorgenland.net
Cc: beuerbach@yahoo.de
Betreff: serkan  

Τι είδους πνευματικά άρρωστοι είσαστε εσείς?????????????
Ο δολοφόνος στο μετρό του Μονάχου είχε απλά αμυνθεί??????????????????

Επειδή φοβάμαι ότι αυτά δεν είναι καμία άσχημη σάτιρα, σας προτείνω μια θεραπεία σε ψυχολόγο!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Κάτι τέτοια δεν μπορεί κανείς ούτε σαν ακροαριστερή ψευτοπολιτική βρωμιά που αξίζει  το αναμνηστικό βραβείο  του Γιόσεφ Γκέμπελς να τα χαρακτηρίσει. Είναι απλώς αρρωστημένα!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!  

ή άλλο

Von: detlef_fessler@web.de [mailto:detlef_fessler@web.de]
Gesendet: Dienstag, 15. Januar 2008 20:19
An: cm@cafemorgenland.net
Betreff: Serkan  

Λέγε, πρέπει να είσαι ακραίως ηλίθιος.

Σκέφτηκες ποτέ να πας καμιά φορά να ζητήσεις ιατρική συμβουλή? Ίσως υπάρχουν χάπια που θα σε βοηθήσουνε.

Αλλά φοβάμαι ότι άτομα σαν εσένα δεν μπορεί να τα βοηθήσει κανείς. Οφείλεται ίσως στο ότι είσαι ένας αποτυχημένος? Ήσουν και στο σχολείο αποτυχημένος?

Το μέλλον σου το βλέπω στα αναμορφωτήρια.
Αυτό είναι σταδιοδρομία. Ποιος θα κάτσει στις φυλακές περισσότερο?  

Εκπληκτικό θαύμα! Ακόμη και ο συνήθης γερμανός κάνει σκέψεις μιας τέτοιας ευφυΐας, και όπως φαίνεται του πέφτουν από μόνες τους στην αγκαλιά του τέτοιες δημιουργικές εφευρέσεις.  

Και αυτό, σε αντίθεση με ένα σύνηθες ανθρωποειδές, που έστω και απλώς για να γνωρίσει αυτήν την δυνατότητα, πρέπει πρώτα να μελετήσει εντατικά την γερμανική ιστορία. Την ιδέα αυτή που ξεπετάγεται έτσι αυθόρμητα σαν από μια πηγούλα, και εξελίσσεται εντελώς φυσικά, την βρίσκει κανείς γραπτώς, ήδη από το 1900 στη Γερμανία. Οι επιστήμονες του «γερμανικού ιδρύματος για τη φυλετική υγιεινή » θέσανε τις πρώτες δομικές προεργασίες το 1914. Δυο κορυφαίοι καθηγητές συντάξανε το 1920 τα κύρια στοιχεία (αυτής της υγιεινής) στο καινοτόμο  μικρό εγχειρίδιο « Το δικαίωμα της εξόντωσης ακατάλληλων για επιβίωση ζωών». Το «πρωσικό Υπουργείο για λαϊκή πρόνοια» προχώρησε στα πρώτα πρακτικά βήματα για την εφαρμογή των επεξεργασμένων σχεδίων. Τα μέτρα που πάρθηκαν όπως «απαγόρευση γάμου», «αναγκαστική στείρωση», «γενετική φροντίδα», «αποτροπή εγκυμοσύνης», «καταστροφή γενετικού υλικού», «απομόνωση των σωματικά και πνευματικά καθυστερημένων», «ταξινόμηση και συλλογή των πνευματικά αρρώστων, ανθρώπων με σωματικές ανωμαλίες, επιληπτικών», «αποστείρωση πνευματικά και ηθικά αρρώστων και άλλων ανάξιων για επιβίωση» κλπ, ανήκουν χωρίς εξαίρεση σε αυτήν την περίοδο ανάμεσα στο 1920 και στο 1939. Η ιδέα της αναγκαιότητας της εξόντωσης πνευματικά αρρώστων με σκοπό τον εξαγνισμό και την καθαρότητα της γερμανικής κοινωνίας ήταν λοιπόν μια πανγερμανική ιδέα. Αυτή την ιδέα  την υποστήριξε και την εξέλιξε ήδη όλο το τότε πολιτικό φάσμα, συμπεριλαμβανομένων και των σοσιαλδημοκρατών και των σοσιαλιστών. Αυτό που πρέπει να αναγνωρίσουμε στην εθνικοσοσιαλιστική κυβέρνηση είναι η συστηματικοποίηση, ο ορθολογισμός και η χωρίς συμβιβασμούς εφαρμογή της διαδικασίας αυτής (από «die Aktion T4», σ.μ «Ευθανασία»)  

Άλλοι πάλι περιορίστηκαν στις πάγιες καταστάσεις:  

Von: miles.perpetuus@yahoo.de [mailto:miles.perpetuus@yahoo.de]
Gesendet: Samstag, 12. Januar 2008 17:26
An: cm@cafemorgenland.net
B
etreff: Sofortige Freilassung von Serkan und Spyros!  

Αν δεν σου αρέσει κάτι σε αυτήν την σκατογερμανία!

ΕΞΑΦΑΝΙΣΟΥ!!!  

ή άλλο

Von: Steve Henderson [mailto:marquee99@gmx.de]
Gesendet: Samstag, 12. Januar 2008 02:22
An: cm@cafemorgenland.net
Betreff: Wenn es in Deutschland so schlimm ist...  

Να εξαφανισθείτε!

Για κανέναν δεν θα του λείψετε  

Κατά τα άλλα τα κλασσικά:  

Von: Bernd Turowski [mailto:desmo-dream@t-online.de]
Gesendet: Samstag, 12. Januar 2008 18:47
An: cm@cafemorgenland.net
Betreff: Bravo !
 

Μπράβο για το άρθρο για τον Σέρκαν!
Μπράβο! Για την ανώμαλη, αριστεροφασιστική μισανθρωπιά σας!
Θα σας θυμίσουμε τα λόγια σας!  

ή η γενεαλογική έρευνα ( ένα πολύ αγαπημένο χόμπι, ακόμη και στους αριστερογερμανούς):  

Von: Erhard Storch [mailto:erstor@nefkom.net]
Gesendet: Dienstag, 15. Januar 2008 08:59
An: cm@cafemorgenland.net
Betreff
:  

Σκατά Τούρκοι!  

μερικοί μας προτείνανε πανάκριβα ταξίδια:  

Von: Peter Reicheneder [mailto:reicheneder@alice-dsl.net]
Gesendet: Mittwoch, 11. Juni 2008 10:49
An: cm@cafemorgenland.net
Betreff: Pfui Deiibel  

Να εξαφανισθείτε, να μεταναστεύσετε,  το καλύτερο είναι να πατε να μείνετε στο φεγγάρι, κωλοτρυπίδες ;--))))    

Όπου φυσικά η πασίγνωστη μεταπολεμική φράση, αυτή με τους «εβραίους φίλους μου», δεν θα μπορούσε να λείψει, αλλιώς θα ήταν το πακέτο ελλιπές:  

Von: Christian Wallrich [mailto:cwallrich@aol.com]
Gesendet: Samstag, 12. Januar 2008 17:33
An: cm@cafemorgenland.net
Betreff: Hallo  

Είσαστε πνευματικοί εμπρηστές και αναστατωτές του λαού. Δεν θέλετε καμία ειρήνη αλλά τη διασπορά μίσους ανάμεσα στους ανθρώπους. Οι εβραίοι και οι ξένοι φίλοι μου (πραγματικοί φίλοι) σας χέζουμε. Και εμένα με κακομεταχειρίστηκαν συνεχώς όταν ήμουν παιδί. Ε,  και.. Όποιος τα κάνει σκατά, ας τα λουστεί.

Εγκληματίες να απελαύνονται! αμέσως!  

Και ανακαλύπτουμε ότι οι Τεύτονες  μισούνε ορισμένα μέρη, ώστε η φράση «οι γερμανοί είναι στο σπίτι τους, σχεδόν παντού σε όλο τον κόσμο» δεν ισχύει πάντα:  

Von: Holzer [mailto:kurti@t-online.de]
Gesendet: Donnerstag, 29. Mai 2008 13:29
An: cm@cafemorgenland.net
Betreff:  

γιατί δεν μεταναστεύετε  στην Γροιλανδία, αν βρίσκετε αυτήν την χώρα τόσο απαίσια;

Θα πρέπει να είμαι ο ίδιος ένας αποτυχημένος, για να χαραμίζω το χρόνο μου με το να κατασκευάζω τέτοιες Ιστοσελίδες.  

Απαίσιο....  

εδώ, σε αυτό το σύντομο μήνυμα, δεν πρέπει να μας διαφύγει φυσικά η παράδοξη κατάσταση, ότι ξαναβάζουν σαν λύση το εδαφικό σχέδιο (σ. μ.: υπονοείται το σχέδιο Μαδαγασκάρη).  

Αλλού εφαρμόζουν οι αριστερογερμανοί την αρχή «μελετάμε για την ζωή». Καταλαβαίνουν σε ποιο ακριβώς θέμα θα εφαρμόσουν την γυμνασιακή τους μόρφωση, συγκεκριμένα εκεί που νομίζουν ότι βρίσκεται το μυστικό της υπόθεσης: Στα γερμανικά ειδικά μαθηματικά του μύθου της «γενιάς των δραστών». Ξέροντας το γνωστό και πολύ συχνά παιζόμενο οικογενειακό παιχνίδι «Ο παππούς μου δεν ήταν ναζί» αντιπαραθέτουν με στοργή, την ηλικία του θύματος με μια ευαίσθητη χρονική στιγμή, που από ότι φαίνεται τη θεωρούν σαν σύνορο μιας καθοριστικής αλλαγής. Από την πολύ βιασύνη τους το παρατραβάνε και κάνουν λάθη στους λογαριασμούς τους. Εκείνοι που δεν γνωρίζουν τα βάθη αυτών των ειδικών μαθηματικών, κάνουν την ανάγκη φιλότιμο και ζητούν από μας να τους δείξουμε την κάρτα εγγραφής στην «νεολαία του Χίτλερ», για να αποδείξουμε ότι ο επιτιθέμενος ήταν μέλος της:  

«καλά, αν σκεφτεί κανείς ότι ένας 80-χρονος το 1945 ήταν μόλις 17 χρονών... Όλοι σχεδόν οι συνταξιούχοι δεν ανήκουν πια στη γενιά των δραστών.» ...

«Εγώ συμφωνώ με τον Κράς, ο συνταξιούχος του Μονάχου ήταν από ότι ξέρω 76, δηλαδή στο τέλος του πολέμου ήταν 14.»  

Άλλοι κλέβουν:  

ω, ναι, ..ο ναζί παππούς από την νεολαία του Χίτλερ, μια μικρή αριθμητική πράξη για το Καφε

2008- 75

- >1933 χρονιά γεννήσεως

στο τέλος του πολέμου το  45 -> 12 χρονών

το να λες ότι ήταν στην νεολαία του Χίτλερ ..  καλά... και όλο το πνεύμα του κειμένου «ο καημένος ο Σέρκαν» κλπ...  

.. άλλοι πάλι που νομίζουν ότι έχουν ακριβείς πληροφορίες για τους CM, παριστάνουνε τους αμαθείς/άσχετους σε ότι αφορά τους χορούς των παππούδων τους και των γιαγιάδων τους γύρω-γύρω από την φωτιά της κατασκήνωσης νεολαίας:  

«Κανείς δεν γνωρίζει τον Μπρούνο Ν. Όλοι όμως ξέρουν για αυτόν» (Bahamas)  

Η βιασύνη, η στοργικότητα και τα εξοντωτικά συναισθήματα που εκφράζονται με την πληθωριστική χρησιμοποίηση θαυμαστικών, ερωτηματικών κλπ. (μιας και δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς) κρύβουν μια εμπρηστική παγωνιά, που μόνο στη Γερμανία, μόνο από  γερμανούς μπορεί να παραχθεί.  

Πρόθεση μας δεν είναι ούτε τις μαθηματικές τους αδυναμίες να καταδείξουμε, ούτε τους συλλέκτες ενοχοποιητικών στοιχείων να παίξουμε, μιας και - σε αντίθεση με όλους σχεδόν τους γράφοντες -  η είσοδος στην οικογένεια [6] τους είναι κλειστή για μας. Αντί αυτού,  ξαναθυμίζουμε και πάλι αυτό το καταραμένο και κρυμμένο στα αρχεία ιστορικό παρελθόν, που ούτε με αριθμητικές διορθώσεις,  ούτε με το να παριστάνουν τους άσχετους/αμαθείς μπορεί ποτέ να σβήσει:  

Η δομή της «Νεολαίας του Χίτλερ»:  

Φύλο Ανδρικό Γυναικείο
Ηλικία 10-14 χρονών Νεολαία γερμανικού λαού Ένωση νέων κοριτσιών
Ηλικία  14-18 χρονών Νεολαία του Χίτλερ Ένωση γερμανίδων κοριτσιών

Το πέρασμα από την «Νεολαία γερμανικού λαού» στην «Νεολαία του Χίτλερ» γινόταν πάντα στις 20. Απριλίου (Γενέθλια του Χίτλερ)  

Και παρόλο που είμαστε σίγουροι ότι σε αυτήν την χώρα δεν έπαιζε, δεν παίζει και δεν θα παίξει κανένα ρόλο, τι λεει ένα τέτοιο «απόβρασμα» σαν τον Σέρκαν, σημειώνουμε έτσι για να το ολοκληρώσουμε, ένα απόσπασμα από την απολογία του καθώς και από ένα άρθρο από την εφημερίδα ΤΑΖ:  

«Η επίθεση έγινε όταν το αργότερα θύμα απαίτησε από τoν Λ. (Σπύρο) να σβήσει το τσιγάρο του. Τότε έβρισε ο Λ. τον συνταξιούχο σύμφωνα με την καταγγελία σαν «σκατογερμανό». Όταν αργότερα βγήκαν στον επόμενο σταθμό και οι τρεις από το μετρό, τον έβρισε ο συνταξιούχος σύμφωνα με τον Σέρκαν με τα εξής: «είσαστε ο λαός που μας δημιουργεί προβλήματα και πρέπει να φύγετε από δω». Τότε έτρεξε ο Σέρκαν από πίσω του, τον έσπρωξε με τον αγκώνα του και του έριξε κλωτσιές» (από τη απολογία του Σέρκαν, ΑΦΠ, 23.6.08)  

«και όμως ο Ν. (σ.μ. ο συνταξιούχος) έχει πρόβλημα με τους ξένους», θυμάται ο Χορν, ένας πρώην μαθητής του στη τάξη 10δ (και διεθνής πιανίστας σήμερα). «Στην 10τη τάξη ήρθε μια φορά στην αίθουσα, επρόκειτο να πάρουμε ελεύθερο λόγω καύσωνα. Βγαίνοντας από την τάξη, χτύπησε τις παλάμες του και είπε: Δεν έχουμε καλή ακουστική εδώ. Πρέπει να στήσουμε μερικούς νέγρους στην γωνία». Στην τάξη, θυμάται ο Χορν, υπήρχε ένας μελαψός μαθητής.» (από την ΤΑΖ, 7.7.2008)  

Ο Jörg Friedrich [7] των «αντι»γερμανών (Wertmüller), περιγράφει στο «περιοδικό του για φύλακες», στο Bahamas, την καθημερινή τρομοκρατία των νεολαιίστικων ομάδων των μεταναστών («λυκόσκυλα» τους χαρακτηρίζει), που με αγριότητα δέρνουν αλόγιστα, κάνουν τους δρόμους της πατρίδας του αδιάβατους και ανασφαλείς, που δέρνουν ακόμη και αντιρατσιστές και προβλέπει ότι θα επιτίθενται και θα σκοτώνουν μάλιστα στο μέλλον και άτομα από την ίδια τους την «φάρα». Αυτές οι φαντασιώσεις δεν είναι τίποτε άλλο από τον απέραντο αντανακλαστικό φόβο, που σύμφωνα με την γλώσσα της αστυνομίας ονομάζεται  σαν «το υποκειμενικό συναίσθημα ανασφάλειας του αστού», με άλλα λόγια, η πραγματικότητα  δεν είναι μεν έτσι, αλλά ο πολίτης, ο αστός έτσι την νιώθει (ιδιαίτερα ο μικρο-αστός).   

Στο διάστημα της καμπάνιας ενάντια στο Σέρκαν και στον Σπύρο μέχρι την δίκη, συνέβησαν χίλια δυο στην χώρα. Μεγάλα και μικρά σκάνδαλα και επιθέσεις. Ας πάρουμε μόνο δυο για παράδειγμα από διαφορετικούς χώρους δράσης τους:  

Η Alice Schwarzer [8] , την οποία ο δημοσιογράφος  Henryk M. Broder (ο ίδιος πήρε το 2007 το βραβείο Μπέρνε [9] ), παλιότερα την χαρακτήριζε σαν «αριστερή αντισημίτρια» [10] που «συμπαραστέκεται στη Leni Riefenstahl», έλαβε στις 4 Μαΐου αυτό ακριβώς το ίδιο βραβείο. Ενάντια όμως στην αγωνίστρια για «αστυνομικοφεμινισμό» (Doña Carmen [11] ), ενάντια στην φανατισμένη υποστηρίχτρια για να απελαθούν οι ξένες ιερόδουλες, τις οποίες μάλιστα τις βρίζει ρατσιστικά [12] , δεν κάνει κανείς πολεμική. Για διαμαρτυρία ούτε λόγος να γίνεται.

Όπως και πολλά,  πάρα πολλά άλλα...  

Ας υποθέσουμε ότι αυτό είναι ένα δύσκολο νούμερο για τους ασήμαντους αριστερογερμανούς, που ως συνήθως τέτοια θέματα τα αφήνουν να τα λύσουν οι άμεσα θιγόμενοι και ας κοιτάξουμε να βρούμε καμία μικρή, τοπική είδηση που να είναι παρόμοια με το έγκλημα του Σέρκαν:  

„Ένα δεκάχρονο κοριτσάκι ξυλοκοπήθηκε  την Δευτέρα το απόγευμα σε παιδική χαρά στο  Hohenschönhausen (κοντά στο Βερολίνο) από μια 30χρονη γυναίκα. Στην αρχή λογομάχησε με το κοριτσάκι που κατάγεται από το Αφγανιστάν. Στην συνέχει, σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες της  αστυνομίας, άρχισε η 30χρονη να χτυπά δυο φορές  το κοριτσάκι με γροθιές στο κεφάλι, βρίζοντας και προσβάλλοντας το για το χρώμα του δέρματος του.  

Επισκέπτες της παιδικής χαράς που είδαν το γεγονός ειδοποίησαν γύρω στις 19.30 την αστυνομία. Η Αστυνομία βρήκε την μητέρα του κοριτσιού άναυδη και φοβισμένη από τις επιθέσεις ενάντια στην κόρη της. Η ίδια δεν τόλμησε, λόγω της καταγωγής της, να φέρει αντίσταση στην 30χρονη και περιορίστηκε στην κάλυψη του παιδιού της από παραπέρα γροθιές (Berliner Morgenpost, 14.5.08)  

Το ότι σε τέτοιες περιπτώσεις δεν διαμαρτύρεται κανείς, δεν γράφει σπαρακτικά άρθρα, δεν κάνει ζωντανές αναμεταδόσεις, οξυμένες συζητήσεις κλπ., είναι απόλυτα κατανοητό:

Γιατί σε τέτοιες περιπτώσεις πρόκειται για ξενόσπορο θύμα, γιατί η δράστης είναι μια γερμανίδα μητέρα στον ανθό της γεννητικότητας της, μόλις 30 χρόνων, γιατί  η ευαισθητοποίηση απέναντι σε παιδιά εμφανίζεται μόνο όταν έχουν το σωστό Design (ξανθά, γαλανομάτα..), όταν δηλαδή πρόκειται για πιο «αξιόλογα» παιδιά.  

Γιατί τελικά την δημόσια συζήτηση δεν την καθαρίζουν ούτε οι Αφγανές μανάδες, ούτε οι Σέρκαν σε αυτή την χώρα της απέραντης ασχήμιας, αλλά οι «Uli» και οι «Fritz», ανεξάρτητα από πολιτικό χρώμα.  

Και ούτε και παίζει κανέναν ρόλο η συχνότητα ή η βιαιότητα των γεγονότων κλπ.

Ας οξύνουμε το ζήτημα: Ως γνωστόν, σχεδόν κάθε μήνα αντικρούεται η κοινή γνώμη με ειδήσεις από περιπτώσεις όπου γερμανοί πατεράδες και γερμανίδες μητέρες, σκοτώνουν τα παιδιά τους ή τα βασανίζουν τόσο ώστε να πεθαίνουν από τα βασανιστήρια. Αν του έρθει κανενός στο μυαλό η ιδέα να το θεωρήσει αυτό σαν ένα γενικό φαινόμενο της γερμανικής κοινωνίας και του γερμανικού πληθυσμού και ζητήσει να παρθούν τα ίδια μέτρα που ζητάνε για τους άγριους ξένους νεολαίους (πχ, στρατόπεδα διαπαιδαγώγησης για γερμανούς γονείς και κηδεμόνες), το λιγότερο που θα συμβεί είναι να τον λυντσάρουν.  

Η εθνική ανάσταση των γερμανών ξεκίνησε με την επανένωση και συνεχίζεται σε κάθε ευκαιρία που τους δίνεται: Μπροστά σε καταυλισμούς προσφύγων, πάνω στις στάχτες των καμένων κατοικιών των ξένων και των καμένων καταυλισμών των προσφύγων, πάνω στα καρβουνιασμένα τους λείψανα, μέσα στα άρθρα τους που παλεύουν να πετάξουν από πάνω τους τα βάρη του παρελθόντος τους, στο κυνήγι και στο τηλε-δικαστικό σφάξιμο των θηραμάτων τους, στα παγκόσμια και ευρωπαϊκά πρωταθλήματα ποδοσφαίρου, σε χαυνωμένες συγκεντρώσεις των παλιών και νέων οπαδών του Δαλάι Λάμα και εΣΣωτεριστών, σε αντισιωνιστικούς (=αντισημιτικούς) αλλά και σε φιλοσημιτικούς (=αντισημιτικούς) θολωμένους κύκλους, στην δουλειά, στα φόρουμ ή στο δρόμο.  

Το μήνυμα είναι καθαρό. Όχι το τι λέγεται και πράττεται είναι καθοριστικό, αλλά το ποιος το λεει και το πράττει. Και πάνω από όλα διατυμπανίζουν την σιδερένια τους θέληση, να προστατέψουν τον προσβεβλημένο γερμανικό λαό τους. Έτσι, ανακοίνωσε ο υπουργός εσωτερικών της Βαυαρίας, αμέσως μετά την πολυπόθητα αναμενόμενη καταδίκη: «Όποιος λεει «σκατογερμανέ» στρέφεται ενάντια στην γερμανική κοινωνία!» (προσοχή, ο τονισμός είναι στο «όποιος»).  

Παντού σε όλη την Ευρώπη ενεργοποιείται η λαϊκή οργή. Στην Ιταλία άνοιξαν την διαθήκη της Οριάνα Φαλάτσι («να κάψουμε τα τσαντίρια τους») και στρέφονται αυτή την φορά ενάντια στους εκεί διαμένοντες Ρομά, στην Ισπανία ενάντια στους απόγονους των μαυριτανών, στην Ελλάδα ενάντια στους Αλβανούς, στην Σλοβακία πάλι ενάντια στους «τσιγγάνους» και παντού ενάντια στους εβραίους.  

Φυσικά, όλη η Ευρώπη είναι ένας βόθρος που βρωμάει, αλλά η Γερμανία παραμένει ο κύριος σωλήνας τροφοδοσίας της.

 

Café Morgenland, 9.7.2008  



[1] Δεν μπορούμε φυσικά να κατηγορήσουμε τους λίγους διαβασμένους γερμανούς με ιστορική συνείδηση, για το ότι αναρωτιούνται αν ένας τέτοιος φόβος έχει βάση.

Η σύγχρονη δικαστική αρχή κατάφερε μέσα από τεράστιες δυσκολίες μεταξύ του 1933 και του 1945, και χάρη στην με αυτοθυσία προσπάθεια των γερμανών νομικών να ορθοποδήσει αυτό το σύστημα. Μια πράγματι εξοντωτική δουλειά – ας παρθεί αυτό επί λέξη: Αναγκάστηκαν για παράδειγμα να εκατονταπλασιάσουν τις θανατικές καταδίκες ανάμεσα στο 1937 και το 1945.

Το αργότερο από τότε, σταθεροποιήθηκε και ατσάλωσε το γερμανικό νομικό πλαίσιο και σφίχτηκε τόσο, ώστε δεν μπορεί πια κανείς να τους κατηγορήσει ότι είναι επιεικείς, μαλθακοί και άλλα αρνητικά. Αυτή η γερμανική Νομική διαπαιδαγώγησε μετά , στο δεύτερο ήμισυ του 20ου αιώνα, πάνω σε ατσαλωμένη πια βάση το σημερινό νομικό δίκαιο. Είναι και για μας λοιπόν δύσκολο να μιλήσουμε για επιείκεια και μαλθακότητα για την γερμανική δικαιοσύνη.

 

[2] Δίκη ενάντια σε νεοναζίδες

"θέλανε να δολοφονήσουν όσο περισσότερους ανθρώπους μπορούσαν" 

 […]

Σε ποινές ανήλικων ανάμεσα σε 3 και πεντέμισι χρόνια καταδίκασε το δικαστήριο της Nürnberg-Fürth την Δευτέρα 4 νεοναζίδες από το Mittelfranken (στην Βαυαρία).

Το δικαστήριο τιμώρησε έτσι τον εμπρησμό ενάντια σε ένα κτίριο που κατοικούταν στην πλειοψηφία του από ξένους στο Bad Windsheim καθώς και τις καταστροφές σε ένα εβραϊκό νεκροταφείο.

Η καταγγελία για την απόφαση ήταν απόπειρα φόνου σε 42 περιπτώσεις με εμπρησμό καθώς και ενόχληση των νεκρών και υλικές ζημιές.

Το ότι δεν επήλθε καταστροφή οφειλόταν μόνο στο γεγονός ότι τα εμπρηστικά υλικά δεν δούλεψαν καλά ή σβήσανε στους τοίχους της εισόδου. Οι δικαστές ήταν όμως σίγουροι ότι οι νεολαίοι «θέλανε να δολοφονήσουν όσο περισσότερους ανθρώπους μπορούσαν»

[…]

Η ακροδεξιά, αντισημιτική ομάδα διέπραξε και την βεβήλωση και καταστροφή του γειτονικού εβραϊκού νεκροταφείου στο  Diespeck στις 24 Φλεβαρη 2007. Η ιδέα ήρθε αυθόρμητα σε δυο άτομα από την ομάδα του - αφού φτιάχτηκαν με ακροδεξιά μουσική – να καταστρέψουν κάτι το εβραϊκό. Με τις ατσαλωμένες αρβύλες τους ρίξανε και σπάσανε τις ταφόπλακες και κατέστρεψαν το νεκροταφείο. Πάνω από 60 τάφους κατάφεραν να καταστρέψουν...(από SZ, 06.05.2008)

 

[3] που ευτυχώς φτάσανε σε μας μόνο υπό την μορφή των Bits και Bytes

[4] «Η ανάμνηση στην Γερμανία είναι η ανώτατη μορφή αμνησίας»» (Eike Geisel)

[5] Με την πληθώρα των αθλημάτων τους και των ιδρυμάτων τους όπως «αντιπαγκοσμοιοποίηση», «κίνημα ειρήνης», «αντιφα», «αντι-ατομική ενέργεια» κλπ.

 

[6] «για να γίνει κανείς Γερμανός πρέπει να διαπαιδαγωγηθεί «με την φωτογραφία του παππού του με την στολή τωνSSs», «με την 75χρονη γιαγιά που είναι ακόμη υπερήφανη για την σβάστικα στην άδεια οδήγησης της», με την σιωπηλή συγκατάθεση, ότι κάθεται στο οικογενειακό τραπέζι στην διάρκεια του βραδινού φαγητού μαζί με έναν (ίσως) δολοφόνο (δεν το ξέρει σίγουρα, γιατί δεν ρώτησε ποτέ να το μάθει) κλπ.,» (από το κείμενο «Περί γερμανικών θέσεων και άλλων εγκλημάτων), CM 1998)

 

[7] Γερμανός ιστορικός, που με τα συγγράμματα του περιγράφει τις κακουχίες και την τρομοκρατία ενάντια στους  γερμανούς από τους συμμάχους. Προσπαθεί να αποδείξει ότι ο γερμανικός λαός ήταν ουσιαστικά το πραγματικό θύμα του πολέμου, επειδή οι σύμμαχοι επιτίθονταν, βομβάρδιζαν, έκαιγαν  την Γερμανία κλπ.

[8] «Αγία εικόνα» του φεμινιστικού κινήματος της Γερμανίας

[9] Carl Lundwig Börne, γεννήθηκε στις 6.5.1786 στο εβραϊκό γκέτο της Φρανκφούρτης. Δημοσιογράφος, Κριτικός θεάτρου και λογοτέχνης. Πέθανε στο Παρίσι στις 12.3.1837. Υπήρξε πρωτοπόρος της λογοτεχνικής κριτικής και ιδιαίτερα του λογοτεχνικού σχόλιου

[10] - Γράφει στην EMMA για «τα μικρά, κρυμμένα στρατόπεδα εξόντωσης, φτιαγμένα από τους τυράννους, που κυριαρχούν στις οικογένειες»  (EMMA, Ιαν./Φεβρ. 2004, σελίδα 88)

- Τους λεγόμενους «σεξουαλικούς δολοφόνους» τους ονομάζει «τα SS της πατριαρχίας»

- «θέλετε την απόλυτη γυναίκα-αντικείμενο;» ρωτά παραφράζοντας τη φράση του Γκέμπελς

- Ανακαλύπτει «σχεδόν ταυτόσημη παράλληλη γραμμή ανάμεσα στο εβραϊκό και στο γυναικείο ζήτημα»

(όλα τα κομμάτια από Doña Carmen: http://www.donacarmen.de/?p=249)

- Επ ευκαιρία της έκθεσης για την Riefenstahl στο Potsdam επισκέφτηκε η Alice Schwarzer την Leni Riefenstahl και έγραψε τις εντυπώσεις της στο τεύχος ΕΜΜΑ του Ιανουαρίου του 1999. «Το φοβερό στο άρθρο της ήταν ότι η Schwarzer ενθουσιάστηκε από τα ίδια ακριβώς προτερήματα της που και ο Χίτλερ θαύμαζε στην Riefenstahl»  (σελίδα 1198) Karin Wieland στο: "Merkur", 12/2000, S. 1193-1202

[11] Doña Carmen e.V.  Σύλλογος για τα κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα για τις ιερόδουλες

[12] A. Schwarzer:  «Οι Νταβατζήδες προέρχονται κυρίως από τις πρώην ανατολικές δικτατορίες, σχεδόν κάθε πέμπτος είναι Τούρκος, τάση ανοδική», έγραφε το 2000. Αλλά και το αίτημα «δουλειά μόνο για γερμανούς» δεν μπορούσε να λείψει. Σύμφωνα λοιπόν με την A. Schwarzer «αυτό που καταστρέφει σήμερα ιδιαίτερα τη γερμανίδα ιερόδουλη είναι αυτές οι φτηνές, υποτακτικές ξένες ...» (από  Doña Carmen).

Café Morgenland