Εισαγωγικό. Στο διάστημα μεταξύ 2000 και 2007 δολοφονήθηκαν από την νεοναζιστική οργάνωση NSU (εθνικοσοσιασολιστική παράνομη οργάνωση) 9 μετανάστες (8 τούρκοι και ένας έλληνας) καθώς και μία γερμανίδα αστυνομικός (κατά επίσημη εκδοχή: με σκοπό να πάρουν το πιστόλι της).

Μέχρι την «αυτοκτονία» των δραστών, καταχωρήθηκαν οι φόνοι σαν εσωτερικό ξεκαθάρισμα λογαριασμών ανάμεσα σε εγκληματικές οργανώσεις ξένων. Μέχρι σήμερα επικρατεί απόλυτο σκοτάδι τόσο για την ίδια την νεοναζιστική οργάνωση όσο και για τον ουσιαστικό ρόλο των μυστικών υπηρεσιών και των συνεργατών τους (Το φθινόπωρο λήγει η δίκη-παρωδία που διαρκεί πάνω από 4 χρόνια).

Αναδημοσιεύουμε μία ομιλία του Cafe Morgenland σε διαδήλωση κατά της συσκότισης των δολοφονιών αυτών, μιας και το θέμα στην ελλάδα πέρασε λίγο πολύ στα ψιλά γράμματα των ειδήσεων, μάλλον επειδή η δολοφονική σοδειά ήταν σχετικά καλή ( 8 τούρκοι αλλά ένας μόνο έλληνας).

Οι ναζιστικές δολοφονίες είναι η συνέχεια των πογκρόμ της δεκαετίας του '90 με άλλα μέσα [1]

Καταρχήν δύο ζητήματα: Ούτε έχουμε εκπλαγεί από τις δολοφονίες αυτές, αλλά ούτε εκτιμούμε τη σειρά αυτή των δολοφονιών ένα συγκλονιστικό σκάνδαλο, όπως χαρακτηρίζεται από τους περισσότερους. Διότι όποιοι έχουν ακόμα στο μυαλό τους τις εικόνες και τα στοιχεία από την δεκαετία του '90, δεν θα μπορούσαν να εκπλήσσονται ούτε για αυτό αλλά ούτε και να εξαγριώνονται για το πρότζεκτ NSU. Διότι τότε θα προέκυπτε το ερώτημα: Πού ζούσε αυτός/αυτή όλα αυτά τα χρόνια? Για το πρώτο ζήτημα, είπαμε ήδη όλα όσα ήταν να ειπωθούν στον τίτλο του κειμένου. Για το δεύτερο ζήτημα -δηλαδή για το σκάνδαλο- προτιμούμε την ξύλινη υπηρεσιακή γερμανική γλώσσα. Εκεί τέτοιες κρατικές εξυπηρετήσεις, προωθήσεις και οργανωτικά μέτρα (που στοχεύουν στην πολύπλευρη λογιστική και ιδεολογική υποστήριξη φιλικών δομών) ονομάζονται «υπηρεσιακή βοήθεια». Αυτή η υπηρεσιακή βοήθεια προσφέρεται, ως γνωστόν, σε εκείνες τις προσκείμενες αρχές και φιλικές οργανώσεις που έχουν δυσκολίες. Είτε πρόκειται για την καταστροφή αρχείων των ναζί -μιας και η γνωστοποίηση τους θα ήταν επιβαρυντική για μία σειρά προσωπικοτήτων και παραγόντων της δημόσιας ζωής- είτε πρόκειται για τη διοχέτευση γνήσιων πλαστών διαβατηρίων, είτε για το απαραίτητο χαρτζιλίκι. Τα υπόλοιπα τα κανονίζει ο γερμανικός πληθυσμός με την στοργική και πλατειά υποστήριξη των νέων και παλιών ναζίδων σε δύση και ανατολή. Έτσι, οι επικηρύξεις για την σύλληψη των δραστών προδιαγράφονται με μηδαμινή επιτυχία. Για αυτό και οι περίφημες πληροφορίες για τη σύλληψη των δραστών από τη μεριά του πληθυσμού περιορίζονται και μετά από 3 μήνες σε μόλις μερικές εκατοντάδες. Και επειδή όλο και συχνότερα γίνονται παραλληλισμοί με παλαιότερα γεγονότα: «ομάδα μελανού στρατού», (σ.τ.ε. Λογοπαίγνιο με τη RAF, δλδ ομάδα κόκκινου στρατού). Θέλουμε να θυμήσουμε ότι τότε, το φθινόπωρο του 1977, τα καταδοτικά τηλεφωνήματα από τη μεριά του πληθυσμού ανέρχονταν σε μερικές εκατοντάδες χιλιάδες. Τόσα πολλά, που ανάγκασαν τις διωκτικές αρχές να εγκαταστήσουν ένα τηλεφωνικό κέντρο για τέτοιες πληροφορίες σε κάθε πόλη χωριστά ώστε να μπορέσουν να καταγράψουν όλες τις καταδόσεις. Δηλαδή την μαζική ρουφιανιά. Πράγμα που σημαίνει απλά ότι ο γερμανικός πληθυσμός ξέρει πολύ καλά ποιον πρέπει να καταδώσει και ποιν πρέπει να προστατέψει στοργικά. Ναι, οι δολοφόνοι του NSU κινούνται ανάμεσα στους γερμανούς όπως πάντοτε στη γερμανία, σαν ψάρια στο νερό. Εκείνο όμως που μας εξοργίζει και μας θυμώνει είναι η αντίδραση απέναντι σε αυτές τις δολοφονίες. Για να ακριβολογούμε, η παντελής απουσία της. Και μάλιστα ισοπεδωτικά, με ελάχιστες εξαιρέσεις. Με αυτό κατά νου, χαιρετίζουμε αυτή τη διαδήλωση και ελπίζουμε να επιφέρει μία αλλαγή στη συμπεριφορά αυτών που βρίσκονται σε κίνδυνο. Διότι το αξίωμα του φόνου όπως εφαρμόστηκε εδώ, δηλαδή γενικά, ισότιμα και με σταθερό κορμό, δεν έκανε διακρίσεις μεταξύ των υποκειμένων (θυμάτων). Αυτό που κατά λάθος ονομάστηκε «φιλελεύθερη κοινή γνώμη», έδειξε και πάλι την επιθυμία της να αποδεχτεί αυτοθελώς και πρωτοβουλιακά κάθε βρομιά που δημοσίευσαν οι κρατικές αρχές, όσο παράλογη και να ήταν. Σε μία χώρα στην οποία αρκεί ένας λανθασμένος λογαριασμός ξενοδοχείου ή ενός αεροπορικού εισιτηρίου για να οδηγήσει σε μαζικό ηθικό πανικό, κυριαρχεί παραδόξως μία ύποπτη σιωπή όταν πρόκειται για τις δολοφονίες των «αγαπητών συμπολιτών μας». Η αστυνομία διηγείται μία ιστορία που ανατριχιάζει. Για να αποφύγουν τη σύλληψη, ο ένας εκ των δύο δραστών σκοτώνει τον άλλο και ύστερα αυτοκτονεί πυρπολώντας ταυτόχρονα και το τροχόσπιτο στο οποίο διέμεναν για να εξαφανίσει τα ίχνη τους, δίχως κανείς να αναρωτιέται για το τι πράγματι συνέβη. Λούμπεν δημοσιογραφία στην πιο καθάρια μορφή της, η οποία στην προκειμένη ανάγεται σε συνεργό στο έγκλημα. Εντωμεταξύ όλοι περιμένουν τα αποτελέσματα της έρευνας της εισαγγελίας ή της «επιτροπής προστασίας του συντάγματος». Η αριστερά, η δεξιά, οι ριζοσπάστες, οι ρεφοριμιστές κοκ. Δεν είναι μόνο η περόφημη εμπιστοσύνη στο κράτος και στα κατασταλτικά του όργανα που κυριαρχεί εδώ και μετατρέπει τη ζωή μας σε κόλαση. Είναι πάνω από όλα η βούληση να κλειστεί το θέμα όσο πιο γρήγορα γίνεται. Φυσικά και δεν θα μπορούσε κανείς να περιμένει τίποτε άλλο από μία χώρα όπου η γνωστή βρομοφυλλάδα (σ.τ.μ η Bild) ανήχθη σε βράχο προστασίας της ελεύθερης γνώμης. Η δολοφονία μεταναστών -συμπεριλαμβάνων και των παραπλεύρων απωλειών και επικουρικών καταστάσεων- μετατρέπεται σε ένα φωτεινό παράδειγμα επιτυχούς ενσωμάτωσης Αλλά επιπρόσθετα και η σιωπηλή απάθεια των μελλοντικών θυμάτων κραυγάζει μέχρι τα ουράνια. Εννοούμε πάνω απ' όλα τις μεταναστευτικές συλλογικότητες κάθε πολιτικού χρώματος και φολκλόρ. Η λεκτική οργή κράτησε ακριβώς ένα μήνα. Φτάσαμε δηλαδή στο σημείο εκείνο όπου η εξόντωση του γείτονα έγινε συνήθεια και κομμάτι της γερμανικής καθημερινότητας; Είναι μήπως έτσι, οτι νομίζουν πως έχουν να χάσουν τόσα πολλά αν προβάλουν αντίσταση και για αυτό προτιμούν την υποταγή; Δεν το ξέρουμε ακόμα. Αυτό όμως που ξέρουμε στα σίγουρα είναι ότι ο κοινωνικός/πολιτικός έλεγχος πάνω από 8 εκατομμύρια στιγματισμένων είχε τεράστια επιτυχία. Όλες οι προσπάθειες με τις μαριονέτες τους (παλαιότερα τους ονόμαζαν κουίσλιγνκ) αποδεικνύονται μία επιτυχημένη επένδυση. Οι επόμενες προκρίσεις και χρηματικές ενισχύσεις, τα επόμενα αντιρατσιστικά σόου και σταδιοδρομίες (ακαδημαϊκού ή συγγραφικού είδους) έχουν ήδη προγραμματιστεί. Είναι μάλιστα χτισμένες πάνω στα πτώματα τουλάχιστον 9 ψυχρά δολοφονημένων ξένων -κατά τα επίσημα στοιχεία- μεταξύ των ετών 2000 και 2007. Μέχρι εδώ φτάσαμε λοιπόν. Με αυτό κατά νου, χαιρετίζουμε αυτή τη διαδήλωση και ελπίζουμε να επιφέρει μία αλλαγή στη συμπεριφορά αυτών που βρίσκονται σε κίνδυνο. Διότι το αξίωμα του φόνου όπως εφαρμόστηκε εδώ, δηλαδή γενικά, ισότιμα και με σταθερό κορμό, δεν έκανε διακρίσεις μεταξύ των υποκειμένων (θυμάτων). Ίσως λόγω αναγκαιότητας καλυτέρευσης της γερμανικής αίγλης και ενίσχυσης της δυναμικής του εξαγωγικού εμπορίου της, να γίνουν οργανωτικές και δομικές μεταρρυθμίσεις μέχρι και να θυσιαστούν μερικοί αυτού του βούρκου. Ίσως να προχωρήσουν και στο κλείσιμο υπηρεσιών και αρχών. Έστω τουλάχιστον προσωρινά. Εκείνο όμως που θα δουλεύει ασταμάτητα θα είναι αυτό το περιβάλλον. Η γερμανική κοινωνία, δηλαδή, με όλες της τις μορφές έκφρασης και εξόντωσης. Αυτή θα παραμείνει όπως ένα παγόβουνο που θρέφει και φροντίζει την κορυφή του χωρίς φασαρία, λειτουργικά έτοιμο για την επόμενη σύγκρουση.
Και ακριβώς από εδώ ξεκινάμε εμείς. Επ' ακριβείας, προσγειωνόμαστε πάλι εκεί από όπου ξεκινήσαμε πριν από 20 χρόνια. Διότι δεν είναι μήπως ετσι οτι κάθε πράξη ενάντια στον νόμο για τους ξένους που είναι όπως γράφουν « ...κάθε ενέργεια και συμπεριφορά που αποσκοπεί να βάλει σε κίνδυνο την πολιτική βούληση στην ΟΔΓ ή την επιζημίωση της ειρηνικής συνύπαρξης ανάμεσα σε γερμανούς και ξένους... την ασφάλεια και τάξη ή άλλα βασικά συμφέροντα της ΟΔΓ[2].. » συνιστά μία έκφραση τρυφερότητας; Μήπως είναι έτσι, οτι κάθε ενέργεια και συμπεριφορά ενάντια στην κοινωνική, γεωγραφική και πολιτική συνοχή αυτής της χώρας είναι μία πράξη ανθρωπισμού; Ότι η καταστρεπτικότητα στη χώρα των γερμανών είναι το μόνο εποικοδομητικό; Ναι, ίσως συσίφειος δουλειά, ισως αποτυχημένη και μπορεί απογοητευτική, ισως επικίνδυνη για τη ζωή μας. Είναι όμως η μόνη μορφή για να μπορέσουμε να αντέξουμε τη ζωή εδώ. Η μοναδική μορφή για την οποία αξίζει να κάνει κανείς το οτιδήποτε εδώ. Όλα τα άλλα εμπεριέχουν την υποψία ότι κάποιοι σχεδιάζουν κάτι μεγαλειώδες σε ή/και με αυτήν την χώρα και με αυτόν τον εγχώριο εξοπλισμό (πληθυσμό) της. Και αυτό είναι θανάσιμο. Για αυτό και παραμένουμε αμετάκλητοι: Δεν θέλουμε κάποια άλλη, κάποια αντικαπιταλιστική, κάποια αντιμπεριαλιστική, κάποια σοσιαλιστική ή αντιγερμανική γερμανία, αλλά καμία γερμανία. Café Morgenland, 27.01.2012

Τα μέχρι τώρα γνωστά θύματα και δράσεις του NSU 9 Σεπτεμβρίου 2000, Νυρεμβέργη: Ο τούρκος ανθοπώλης Enver Simsek (38 ετών) δολοφοντείται την ώρα της δουλειάς του. 19 Ιανουαρίου 2001, Κολωνία: Σε ένα ιρανικό εστιατόριο γίνεται έκρηξη βόμβας με καρφιά. Η 19χρονη κόρη του ιδιοκτήτη τραυματίζεται βαριά. 13 Ιουνίου 2001, Νυρεμβέργη: Οι Mundlos και Böhnhardt (δύο από τους κύριους δράστες) εκτελούν με πυροβολισμό τον τούρκο ράφτη Abdurrahim Özüdogru (49 ετών) στο κατάστημά του 27 Ιουνίου 2001, Αμβούργο: Ο τούρκος μπακάλης Süleyman Tasköprü (31 ετών) εκτελείται στο κατάστημα τροφίμων του με πολλαπλές σφαίρες στο κεφάλι. 29 Αυγούστου 2001, Μόναχο: οι Mundlos και Böhnhardt εκτελούν στο μαγαζί του με περίστροφο τον τούρκο μανάβη Habil Kilic (38 ετών) 25 Φεβρουαρίου 2004, Ρόστοκ: Δολοφονείται ο τούρκος πωλητής σε σνάκ μπάρ ντονέρ Yunus Turgut (25 ετων) 9 Ιουνίου 2004, Κολωνία: Το NSU βάζει βόμβα με καρφιά σε ένα τούρκικο κομμωτήριο στην Keupstraße. 22 ατομα τραυματίζονται. Πολλά από αυτά βαριά 9 Ιουνίου 2005, Νυρεμβέργη: Ο τούρκος Ismail Yasar (50 ετών) εκτελείται μέσα στο σνακ μπαρ του. 15 Ιουνίου 2005, Μόναχο: Ο έλληνας έμπορας Θεώδορος Βουλγαρίδης (41 ετών) εκτελείται με 3 πυροβολισμούς στο κεφάλι εξ επαφής. 4 Απριλίου 2006, Ντόρτμουντ: Οι Mundlos και Böhnhardt δολοφονούν τον τουρκικής καταγώγης περιπτέρα Mehmet Kubasik (39 ετών) 6 Απριλίου 2006, Κάσελ: Ο τούρκος Halit Yosgat (21 ετών) εκτελείται με περίστοφο στο ίντερνετ καφέ του 25 Απριλίου 2007, Χάλιβρον: Εκτελείται με περίστροφο η αστυνομικός Michèle Kiesewetter (22 ετών). Ένας συνάδελφός της επιζεί βαριά τραυματισμένος. Μετά από αυτό τους «ανακάλυψαν»...
[1] Ομιλία στη διαδήλωση "Ο θάνατος είναι ένας μάστορας από τη γερμανία» Αμβούργο, 28.01.2012, 13.00 κεντρικός σταθμός/Hachmannplatz
[2] Απόσπασμα απο το «νόμο για τους ξενους» „Απαγόρευση και περιορισμός της πολιτικής δραστηριότητας“, § 47, παράγραφος 1