Την Τ. την γνωρίσαμε κατά τύχη τον περσινό Αύγουστο, ενώ περνούσε την ένατη μέρα της στα κρατητήρια της ΓΑΔΑ. Ήταν σε άσχημη ψυχική κατάσταση και χτυπημένη από τους μπάτσους. Η Τ. είναι μετανάστρια από την Ρωσία και ζει αρκετά χρόνια στην Ελλάδα, ωστόσο δεν έχει φίλους εδώ. Πριν προφυλακιστεί, εργαζόταν ως καθαρίστρια και οικιακή βοηθός σε διάφορα σπίτια ώστε να μπορεί να ζήσει και να βοηθάει ταυτόχρονα οικονομικά το 17άχρονο παιδί της στη Ρωσία.

Η Τ. είχε μια κακοποιητική σχέση διάρκειας 5 μηνών με έναν έλληνα άντρα, ας τον πούμε Γ. Από την αρχή της σχέσης τους οι αντιπαραθέσεις ήταν συχνές και πολλές φορές αφορμή στεκόταν το οικονομικό. Εκείνη ήθελε να φύγει ο Γ. από το σπίτι της και του το έδειχνε με κάθε τρόπο. Αλλά αυτός παρέμενε με τη βία απλώνοντας το χέρι του πάνω της σχεδόν καθημερινά. Ένα βράδυ λοιπόν το περσινό καλοκαίρι, η Τ. είχε γυρίσει από τη δουλειά της και μαγείρευε στην κουζίνα. Αργότερα, όταν ο Γ. ήρθε στο σπίτι της, ξεκίνησε ακόμα ένας καυγάς. Κατά το συνηθισμένο ρεπερτόριο δεν άργησε να γίνει βίαιος: ήρθε από πίσω της, την έπιασε από το λαιμό και τα μαλλιά. Εκείνη κάτω από καθεστώς φόβου προκειμένου να προστατέψει την εαυτή της χρησιμοποίησε το μαχαίρι που βρισκόταν στα χέρια της για να απεμπλακεί από τα χέρια του, τραυματίζοντας τον με δύο μαχαιριές. Λίγο καιρό αργότερα ο Γ. πέθανε στο νοσοκομείο από επιπλοκή του τραύματος του.

Η περίπτωσή της είναι μια από τις πολλές ιστορίες κακοποίησης που συνήθως δεν μαθαίνονται γιατί είναι φυσικοποιημένες, αόρατες με αποτέλεσμα να παραμένουν καλά κρυμμένες πίσω από το μύθο της παθιασμένης σχέσης και το άβατο της “προσωπικής” σφαίρας. Είναι από αυτές τις ιστορίες που βγαίνουν στη δημοσιότητα διαστρεβλωμένες, μόνο όταν το άτομο που υφίσταται την κακοποίηση αμυνθεί, τραυματίζοντας ή σκοτώνοντας τον κακοποιητή του. Μόνο που οι ιστορίες έχουν πάντα πρόσωπα, και τα πρόσωπα τη δική τους μαρτυρία.

Η Τ. μας αφηγήθηκε η ίδια την ιστορία της σταδιακά, όσο αναπτύσσαμε σχέσεις χτίζοντας εμπιστοσύνη, και αποφασίσαμε να σταθούμε δίπλα της. Γιατί όμως να επιλέξουμε να ασχοληθούμε μόνο με αυτή την υπόθεση, όταν καθημερινά ξεφυτρώνουν εφάμιλλες περιπτώσεις έμφυλης, ενδοσχεσιακής - και όχι μόνο - κακοποίησης; Κυρίως γιατί δε θέλουμε καμία *θηλυκότητα να μείνει μόνη της, σε έναν κόσμο πατριαρχικής, έμφυλης βίας, σε έναν κόσμο όπου η δικαστική γραφειοκρατία αποφασίζει ένα μέλλον εγκλεισμού, χωρίς να λαμβάνει υπ' όψιν της την αναγκαιότητα και τις συνθήκες που φέρνουν κάποια στην θέση της έμπρακτα αμυνόμενης.

Η ομάδα συστάθηκε στη βάση του κατ' επείγοντος, από άτομα διασκορπισμένα εντός και εκτός ελλάδας. Δεν είμαστε μια συγκροτημένη πολιτική ομάδα με κοινές αναφορές, έχουμε διαφορετικές αφετηρίες και διαδρομές μέσα στο φεμινιστικό, στον κουήρ, στον αντιφασιστικό και στον αναρχικό χώρο. Αποτελούμαστε από cis γυναίκες και άτομα εκτός του διπόλου. Ένα από τα βασικότερα πράγματα που μας ενώνει είναι η επιθυμία να στηρίξουμε την Τ. μέχρι τέλους. Δηλαδή, να μη τελειώσει η αλληλεγγύη μας στο άκουσμα της δικαστικής απόφασης. Από την αρχή φανταζόμασταν την δημιουργία μιας μακροχρόνιας σχέσης μαζί της και μας απασχόλησε ιδιαίτερα ότι μια τέτοια σχέση προϋποθέτει μια σταθερή δομή, δέσμευση και πολιτικές διεργασίες. Επιθυμούμε και επεξεργαζόμαστε ταυτόχρονα και τη

δημιουργία μιας αλληλέγγυας δομής που θα συμπαραστέκεται οικονομικά και ηθικά σε θηλυκοτήτες που διώκονται επειδή αμύνθηκαν στην έμφυλη βία που δέχονταν.

Στην ειδησεογραφία των προηγούμενων μηνών, μόνο για φέτος, μπορεί καμία/κανένα να δει πολλές περιπτώσεις όπου κάποιος “σκότωσε τη σύντροφο του”. Οι γυναικοκτονίες αυτές, που παρουσιάζονται πολλές φορές ως μεμονωμένα εγκλήματα πάθους ή αποτέλεσμα “τρέλας”, είναι στην πραγματικότητα οι πιο τραβηγμένες ίσως εκφάνσεις της κατά τα άλλα συστημικής και φυσικοποιημένης έμφυλης βίας.

Αυτές οι γυναικοκτονίες δεν είναι παρά η κορυφή ενός παγόβουνου που στη βάση του συναντάμε περιστατικά καθημερινής κακοποίησης που παραμένουν αόρατα. Ένα από αυτά είναι και η περίπτωση της Τ.. Η κακοποίηση της δε θα συγκινούσε κανέναν δικαστή και κανένας αστυνομικός ρεπόρτερ δε θα’γραφε πιασάρικες αράδες, κανένας μπάτσος δε θα την προστάτευε - όπως και έγινε, όταν τους είχε καλέσει σε βοήθεια για να απομακρύνει τον κακοποιητή της στο παρελθόν. Η κακοποίησή της λοιπόν, δεν θα αποτελούσε γεγονός άξιο αναφοράς, αφού η βία που βίωνε η Τ., θεωρείται αναπόσπαστο κομμάτι των έμφυλων σχέσεων εν γένει. Όταν όμως μια θηλυκότητα αμυνθεί στη βία που δέχεται χτυπώντας ή σκοτώνοντας τον κακοποιητή της, τότε όχι μόνο έχουμε γεγονός, αλλά έχουμε μια “φόνισσα, “μια “δολοφόνο”. Το γεγονός καθαυτό απομονώνεται από το πλαίσιο που το γεννά. Οι κυρίαρχες αντιλήψεις της κοινωνίας για τις έμφυλες σχέσεις και η αντανάκλαση τους στη νομοθεσία, αφήνουν ευάλωτα τα σώματα των θηλυκοτήτων - ειδικά αν δεν ανήκουν στον εθνικό κορμό - με αποτέλεσμα η αυτοάμυνα να φαντάζει μονόδρομος αλλά ταυτόχρονα να μην αναγνωρίζεται ως τέτοια από το δικαστήριο. Σχηματικά: ή κακοποιημένη, ή νεκρή, ή στη φυλακή.

Η δικαιοσύνη δεν είναι ποτέ ουδέτερη, αυτό το ξέρουμε καλά. Η δικαιοσύνη είναι ταξική, ρατσιστική, σεξιστική και cis-σεξιστική. Σε ένα τέτοιο πλαίσιο η φανερή αυτοάμυνα βαλλόμενων θηλυκοτήτων δεν έχει χώρο και σχετικοποιείται ως εγκληματική συμπεριφορά. Αντίθετα, σε υποθέσεις όπως της Δράμας, όπου ιδιοκτήτης κοσμηματοπωλείου πυροβολεί και σκοτώνει κλέφτες του καταστήματός του, αθωώνεται γιατί θεωρείται ότι έδρασε σε πλαίσιο αυτοάμυνας - άλλωστε η ιδιοκτησία θεωρείται ύψιστο αγαθό σε αντίθεση με τα σώματα όσων είναι ευάλωτα στην κακοποίηση. Κατά συνέπεια η υπεράσπιση της ιδιοκτησίας με κάθε τρόπο είναι δικαιολογημένη, πόσο μάλλον αν οι κλέφτες είναι Ρομά - τι αξία έχει η ζωή τους για τους έλληνες δικαστές και την ελληνική κοινωνία; Για τις περιπτώσεις των θηλυκοτήτων όμως που αμύνθηκαν για να προστατέψουν τον εαυτό τους, καμία δικαίωση και αναγνώριση της αυτοάμυνας δεν είναι αυτονόητη, πράγμα που βλέπουμε και από την απόφαση του δικαστηρίου στην περίπτωση της Π. Αυτή τη στιγμή αναμένουμε τη δίκη της Τ. που θα πραγματοποιηθεί στις 17 Νοέμβρη. Κατηγορείται για ανθρωποκτονία σε ήρεμη ψυχική κατάσταση. Θα είμαστε εκεί.

Στηρίζουμε και στεκόμαστε αλληλέγγυα-ες με όσες διώκονται γιατί αμύνθηκαν στη βία που δέχονταν.



*με τον όρο “θηλυκότητα” εννοούμε όλα τα σώματα που εντός της πατριαρχίας είτε είναι υποτιμημένα εν σχέσει με την κλίμακα της αρρενωπότητας, είτε αναγνωρίζονται κοινωνικά ως γυναικεία